Και όμως, πρώτη αίσθηση γυμνού στον ελληνικό κινηματογράφο έχουμε από το 1931 με την ταινία του Ορέστη Λάσκου «Δάφνις και Χλόη» και την εντυπωσιακή σκηνή των πρωταγωνιστών στη λίμνη της Βουλιαγμένης.Η ταινία προβλήθηκε με επιτυχία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από τότε μέχρι σήμερα, η 7η τέχνη δόξασε το γυμνό απαθανατίζοντας στο σελιλόιντ εντυπωσιακά κάδρα, υμνώντας έτσι το γυναικείο ή το ανδρικό κορμί.
Κάποτε η γυναικεία γάμπα θεωρούταν προσβολή της δημοσίας αιδούς. Σιγά-σιγά η φούστα άρχισε να ανεβαίνει, το ντεκολτέ να κατεβαίνει και το ψαλίδι της λογοκρισίας να ανοιγοκλείνει πάνω στα καρέ του σινεμά.Μάλιστα, στα μέσα της δεκαετίας του ’20 ο δικός μας δικτάτορας Πάγκαλος τιμωρούσε αυστηρά τις γυναίκες όταν η φούστα τους απείχε από το έδαφος περισσότερο από τριάντα εκατοστά. Εδώ και δεκαετίες δεν υπάρχουν ταμπού αφού σπουδαίες πρωταγωνίστριες δεν διστάζουν να επιδεικνύουν για χάρη της τέχνης τα απόκρυφα σημεία τους.
«Η ιστορία του γυμνού στον κινηματογράφο» είναι ο τίτλος του λευκώματος του Γιάννη Σολδάτου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ενας πολυτελής τόμος που παρακολουθεί την ιστορία του γυμνού από τότε που έκανε δειλά-δειλά την εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη ώς τις μέρες μας.
Το γυμνό ανθρώπινο σώμα εγγράφηκε με εντυπωσιακό τρόπο, ακολουθώντας τις επιταγές της μόδας και των ηθικών κανόνων της εκάστοτε εποχής. Αυτό που κάποτε ήταν δύσκολο να φανεί σε μια ταινία έγινε αργότερα η καλύτερη διαφήμισή της. Για παράδειγμα, το γυμνό αιδοίο της Σάρον Στόουν στο «Βασικό ένστικτο». Ενώ το 1968, ο πρόεδρος της Γαλλίας Σαρλ ντε Γκολ δήλωσε πως η Μπριζίτ Μπαρντό φέρνει στη χώρα τόσο συνάλλαγμα, όσο και η αυτοκινητοβιομηχανία της Renault.
Η αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη σε ρόλο λαϊκής γόησσας του Πειραιά γοήτευσε έναν Αμερικανό συγγραφέα που προσπάθησε να την εκπολιτίσει. Για τον ρόλο της «Ιλυας» απέσπασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών το 1960. Ο Γιάννης Δαλιανίδης μαζί με τον Φίνο πλάσαραν το ελκυστικότερο σώμα του ελληνικού κινηματογράφου, αυτό της Ζωής Λάσκαρη, στην ταινία «Κατήφορος» με τον Νίκο Κούρκουλο.
«Από τη δεκαετία του ’60 η Ευρώπη αφαίρεσε προοδευτικά τα πέπλα από τα ανθρώπινα σώματα και έφτασε στη δεκαετία του ’70 με το “Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα” του Πιέρ Πάολο Παζολίνι και με την “Αυτοκρατορία των αισθήσεων” του Ναγκίσα Οσίμα. Ενώ στην Ελλάδα, ο Κώστας Γκουσγκούνης τα έδωσε όλα στον λαό με τα πορνό της εποχής» αναφέρει ο συγγραφέας στην εισαγωγή του βιβλίου.
Το λεύκωμα του Γιάννη Σολδάτου είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης έρευνας και περιέχει εκατοντάδες φωτογραφίες από γυρίσματα, φωτογράμματα, αλλά και πόζες επωνύμων σε ερωτικά περιοδικά αφού, όπως χαρακτηριστικά δηλώνει ο ίδιος, «και αυτές μέρος του όλου παιχνιδιού είναι». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη συλλογή αυτή παρουσιάζει και η ελληνική φιλμογραφία με εξέχουσες, καλλίγραμμες ερωτικές παρτενέρ. Πλάνα που συναντάμε από τις θρυλικές ταινίες του «Θου Βου» ώς και το «Μπορντέλο» του Νίκου Κούνδουρου.