Ένας νέος, τεράστιος κρατήρας εντοπίστηκε στην επιφάνεια της Σελήνης από τη NASA. Ο κρατήρας έχει διάμετρο 222 μέτρων και βάθος 43 μέτρων, δημιουργήθηκε από πρόσκρουση μεταξύ Απριλίου και Μαΐου του 2024 και αποτελεί τη μεγαλύτερη γνωστή πρόσφατη πρόσκρουση στο Ηλιακό Σύστημα. Το μέγεθός του τον καθιστά περίπου τρεις φορές μεγαλύτερο από τον προηγούμενο κάτοχο του σχετικού ρεκόρ.
Οι διαστάσεις και η ονομασία του κρατήρα
Η Σελήνη φέρει πλέον μια νέα «ουλή» στην επιφάνειά της, έναν κρατήρα που ξεπερνά σε μέγεθος το Κολοσσαίο της Ρώμης. Αυτός ο νέος σχηματισμός έχει διάμετρο 222 μέτρα και βάθος 43 μέτρα, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό γεωλογικό χαρακτηριστικό.
Ο κρατήρας έχει ονομαστεί McGetchin, προς τιμήν του επιστήμονα της Σελήνης Τομ ΜακΓκέτσιν, ο οποίος είχε διατελέσει διευθυντής του Lunar and Planetary Institute στο Χιούστον. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το μέγεθος του McGetchin τον καθιστά τον μεγαλύτερο γνωστό κρατήρα πρόσκρουσης στο Ηλιακό Σύστημα που έχει δημιουργηθεί σε τόσο πρόσφατη χρονική περίοδο.
Η ανακάλυψη και η καταγραφή από τη NASA
Ο νέος κρατήρας βρίσκεται στην ορατή πλευρά της Σελήνης και καταγράφηκε από το Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της NASA. Ο σχηματισμός του έλαβε χώρα μεταξύ 11 Απριλίου και 22 Μαΐου 2024, ωστόσο η αναγνώρισή του δεν ήταν άμεση.
Ο Robert Wagner εντόπισε τον κρατήρα στις 24 Οκτωβρίου 2025, κατά τη διάρκεια ελέγχου δεδομένων από την Wide-Angle Camera του LRO. Οι ερευνητές συνέκριναν εικόνες της περιοχής πριν και μετά την πρόσκρουση, εντοπίζοντας μια νέα δομή η οποία περιβάλλεται από μεγάλη ποσότητα υλικού που εκτοξεύτηκε κατά την πρόσκρουση. Στις εικόνες διακρίνεται μια φωτεινή περιοχή με πιο σκοτεινό «άλως» γύρω της, η οποία δεν υπήρχε στις προηγούμενες καταγραφές.
Το αντικείμενο της πρόσκρουσης και η σπανιότητα του φαινομένου
Με βάση τις διαστάσεις του κρατήρα, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το αντικείμενο που προσέκρουσε στη Σελήνη ήταν πιθανώς θραύσμα κομήτη ή αστεροειδούς. Το μέγεθος αυτού του αντικειμένου θα μπορούσε να συγκριθεί με ένα κτίριο ύψους περίπου τριών έως έξι ορόφων.
Η πρόσκρουση αυτή δεν δημιούργησε μόνο τον κρατήρα, αλλά εκτόπισε και μεγάλες ποσότητες σεληνιακού υλικού στην ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με τους επιστήμονες που μελέτησαν το φαινόμενο, μια πρόσκρουση τέτοιου μεγέθους είναι ιδιαίτερα σπάνια και εκτιμάται ότι συμβαίνει περίπου μία φορά κάθε 132 χρόνια. Η σχετική μελέτη δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances.
Αλλαγές στην επιφάνεια και η θερμική συμπεριφορά
Οι αλλαγές που προκάλεσε η πρόσκρουση δεν περιορίζονται μόνο στην επιφάνεια της Σελήνης. Χρησιμοποιώντας το όργανο Diviner, το οποίο είναι εγκατεστημένο στο LRO, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μια περιοχή με διάμετρο περίπου 6,4 χιλιομέτρων γύρω από τον κρατήρα παρουσιάζει διαφορετική θερμική συμπεριφορά.
Συγκεκριμένα, αυτή η περιοχή είναι κατά τη διάρκεια της σεληνιακής νύχτας περίπου 9 βαθμούς Κελσίου ψυχρότερη από το έδαφος που την περιβάλλει. Αυτά τα δεδομένα προσφέρουν σημαντικές πληροφορίες για τους επιστήμονες.
Η σημασία της μελέτης για τους επιστήμονες
Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από τη συγκεκριμένη πρόσκρουση μπορούν να βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο αλλάζει η επιφάνεια της Σελήνης. Η μελέτη τέτοιων φαινομένων παρέχει χρήσιμες πληροφορίες για τη γεωλογική εξέλιξη του φυσικού δορυφόρου της Γης.
Με πληροφορίες από: Gazzetta