Επιστήμονες που μελετούν τις ερωτικές σχέσεις εδώ και δεκαετίες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος που τα συναισθήματα αλλάζουν στον χρόνο ίσως ακολουθεί μοτίβα. Αυτά τα μοτίβα θα μπορούσαν να παρουσιαστούν σε μοντέλα με αξιοσημείωτη ακρίβεια. Η έρευνα αυτή υποδηλώνει ότι υπάρχει μια μαθηματική φόρμουλα για την αγάπη που αντέχει στον χρόνο.
Η προσέγγιση των δυναμικών συστημάτων
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Science Daily, ο καθηγητής Λοράν Πούχο Μενουέτ και άλλοι ερευνητές παγκοσμίως αναπτύσσουν μαθηματικά μοντέλα. Αυτά τα μοντέλα αντιμετωπίζουν τις ρομαντικές σχέσεις ως δυναμικά συστήματα. Μελετούν πώς εξελίσσονται τα συναισθήματα, πώς ανταποκρίνονται σε εξωτερικές πιέσεις και πώς είτε ανακάμπτουν είτε υποχωρούν με την πάροδο του χρόνου.
Ο καθηγητής Πούχο Μενουέτ, στο βιβλίο του «Love! Valour! Equations!», το οποίο συνδυάζει μαθηματικά, ψυχολογία, λογοτεχνία, σινεμά και καθημερινή ζωή, αναφέρει ότι δεν υπάρχει «μυστηριώδες ξόρκι ή μαγικό φίλτρο». Προσθέτει πως, παρόλο που αυτό θα έπρεπε να είναι γνωστό, η ελπίδα δεν έχει χαθεί, καθώς «εδώ ακριβώς είναι που τα πάντα γίνονται ενδιαφέροντα».
Από τους λαγούς στις ανθρώπινες σχέσεις
Η μαθηματική οδός για την κατανόηση των σχέσεων βρέθηκε κάπως απρόσμενα, στους λαγούς. Κάποιες από τις ιδέες που εφαρμόζονται στα ζευγάρια είχαν αναπτυχθεί αρχικά για τη μελέτη των αλλαγών σε πληθυσμούς ζώων. Για παράδειγμα, Μαλθουσιανά μοντέλα και εξισώσεις για θηράματα-θηρευτές έχουν χρησιμοποιηθεί για να εξεταστεί η εξάπλωση των αυστραλιανών λαγών και οι μεταβαλλόμενοι πληθυσμοί άλλων ειδών, όπως οι καναδικοί λύγγες.
Μια άλλη σημαντική ιδέα είναι το αποκαλούμενο Allee effect, το οποίο περιγράφει τι συμβαίνει όταν ένας πληθυσμός πέφτει κάτω από ένα κρίσιμο επίπεδο. Κάτω από αυτό το όριο, η επιβίωση γίνεται ακόμα δυσκολότερη, ενώ πάνω από αυτό, ο πληθυσμός έχει καλύτερες πιθανότητες να αυξηθεί και να παραμείνει σταθερός. Οι ερευνητές έχουν εντοπίσει μια παρόμοια έννοια ορίου που μπορεί να είναι χρήσιμη όσον αφορά στις ρομαντικές σχέσεις.
Κατανόηση της σταθερότητας των ζευγαριών
Ο Πούχο Μενουέτ εξηγεί ότι «ακριβώς όπως μπορούμε να προβλέψουμε την ανάπτυξη πληθυσμού ή επαπειλούμενων ειδών, μπορούμε να φτιάξουμε μοντέλο της εξέλιξης των συναισθημάτων σε ένα ζευγάρι». Ο στόχος τους δεν είναι να προβλέψουν «ποιον θα ερωτευτείς», αλλά να κατανοήσουν «γιατί κάποια ζευγάρια παραμένουν σταθερά παρά τα αναπόφευκτα σοκ της ζωής, ενώ άλλοι αργά απομακρύνονται».
Το πλαίσιο αυτής της έρευνας βασίζεται σε μια μακρά ιστορία μαθηματικής μελέτης. Αυτή περιλαμβάνει τα μοντέλα πληθυσμού του Τόμας Μάλθους από τον 18ο αιώνα, τις εξισώσεις Lotka-Volterra (θήραμα-θηρευτής) που αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1920, καθώς και μεταγενέστερες προσπάθειες του ψυχολόγου Τζον Γκότμαν, του οικονομολόγου Χοσέ Μανουέλ Ρέι, του φυσικού Σέρτζιο Ρινάλντι και του μαθηματικού Στίβεν Στρόγκατς. Ο Τζον Γκότμαν, γνωστός και ως «Doctor Love», συνέβαλε στο να επιδειχθεί πως η συμπεριφορά στις σχέσεις θα μπορούσε να αναλυθεί.
Με πληροφορίες από: huffingtonpost.gr