"Κίνδυνος εμφάνισης κατάθλιψης από μία αποτυχία στις εξετάσεις;
Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων, αρκετοί είναι οι έφηβοι που, είτε έχουν αποτύχει να εισαχθούν στη σχολή της προτίμησής τους, είτε δεν έχουν εισαχθεί σε καμία. Αυτό, στις περισσότερες των περιπτώσεων τους οδηγεί στην απογοήτευση, στην εμφάνιση άγχους για ένα μέλλον που μοιάζει αβέβαιο και στην κατάθλιψη. Επίσης αρκετοί είναι αυτοί που εμφανίζουν κρίσεις πανικού, ακόμη και κάποια διαταραχή διατροφής ή ύπνου.
Σε μια πρώτη εκτίμηση αυτής της κατάστασης, πολλοί από μας θα αναρωτηθούμε, τι μπορεί να είναι ακριβώς αυτό, που οδηγεί τους νέους που απέτυχαν, αλλά και τους γονείς τους, σε μια τόσο ακραία συμπεριφορά.
Σίγουρα ο χρόνος που επενδύθηκε και οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν, εφόσον δεν έχουν κάποιο αντίκρισμα, είναι ένας λόγος.
Η αποτυχία απαραίτητο συστατικό της ζωής.
Εξετάζοντας το θέμα σε βάθος, διαπιστώνουμε ότι σχεδόν όλοι μας θεωρούμε την αποτυχία ως κάτι κακό. Συμπεριφερόμαστε πολλές φορές σαν αυτή να μην είναι μέρος της ζωής μας. Σαν να μην υπάρχει. Σαν να μην πρέπει να υπάρχει.
Αν θεωρήσουμε ότι η αποτυχία είναι βασικό κομμάτι της ζωής μας, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε καλύτερα αυτή τη δύσκολη, ομολογουμένως, κατάσταση.
Είναι φυσιολογικό κάποιος να στενοχωρηθεί αν δεν επιτύχει ένα στόχο. Είναι λογικό να απογοητευτεί και να ματαιωθεί. Είναι ανθρώπινο. Το περίεργο θα ήταν το αντίθετο.
Πως θα αντιμετωπίσουμε την αποτυχία;
Το πρώτο βήμα στην αντιμετώπιση της αποτυχίας, είναι να επιτρέψουμε στον νέο να τη βιώσει. Να τον αφήσουμε να καταλάβει ότι είναι κι αυτός ένας άνθρωπος που στη ζωή του θα επιτυγχάνει, αλλά και θα αποτυγχάνει. Αυτό από μόνο του είναι ένα μάθημα ζωής.
Το επόμενο βήμα, είναι να σταθεί για λίγο στο τι δεν πήγε καλά και να σχεδιάσει με διαφορετικό τρόπο την δεύτερη προσπάθειά του, αν το επιθυμεί. Αν όχι, να ξεκινήσει να σκέπτεται και να επεξεργάζεται τον επόμενό του στόχο.
Ο ρόλος των γονέων και των φίλων.
Μετά από όλη αυτή την προσπάθεια, ο έφηβος θα πρέπει να ξεκουραστεί και να δώσει αρκετό χώρο και χρόνο στην προσωπική του ζωή. Να βρεθεί με τους φίλους του, να πάει σινεμά, θέατρο, συναυλίες, γήπεδο, εκδρομές ή οτιδήποτε άλλο συνήθιζε να κάνει. Το ίδιο και με τους γονείς του. Να κάνουνε πράγματα μαζί. Να πάνε μαζί μια εκδρομή ή μια βόλτα. Να κάνουν μια συζήτηση πέρα από το πανεπιστήμιο και την επαγγελματική του αποκατάσταση.
Αν ένας νέος, μετά την αποτυχία, δεν φοβηθεί τα συναισθήματά του, δηλαδή, την απογοήτευση, το θυμό, το φόβο, την αγωνία και τα επιτρέψει να εκφραστούν, και παράλληλα κατανοήσει - συνειδητοποιήσει το ανθρώπινο της αποτυχίας, τότε ίσως καταφέρει να μάθει να αντιμετωπίζει καλύτερα τις διάφορες δυσκολίες της ζωής.
Γιάννης Λιάτσικος
Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής"
ΑΠΕ- ΜΠΕ