Αγαπητά MADATA.GR,
με λένε Μανωλάκη και είμαι 10 χρονών. Πήρα το θάρρος να σας γράψω γιατί από την προηγούμενη εβδομάδα ζω ένα δράμα με αφορμή τα τηλεοπτικά ζώδια που δημοσιεύσατε στο site σας και παροτρύνατε τον κύριο Αγησίλαο να εκφράσει τον έρωτά του στην κυρία Ευανθία. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
Ένα απόγευμα, η γιαγιά μου η Μερόπη ντυμένη σαν τη Νόνικα Γαληνέα -μπλε δαντέλα και πέρλες- βγήκε στο μπαλκόνι με ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΩΔΗ ΒΡΟΧΗ δήθεν να πιεί καφέ. Ο πραγματικός λόγος ήταν βέβαια ο κ. Αγησίλαος, που με ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΩΔΗ ΒΡΟΧΗ πότιζε τα λουλούδια για τρίτη φορά για να βλέπει την κα. Ευανθία στο διπλανό διαμέρισμα. Μιλάμε για ΤΟ ερωτικό τρίγωνο.
Ο κ. Αγησιλάος, εκτός από προχωρημένης ηλικίας – κοινώς χούφταλο – είναι χήρος και απόστρατος συνταξιούχος με σύνταξη άνω των 1500 ευρώ. Η γιαγιά μου η Μερόπη είναι και αυτή χούφταλο και χήρα, αλλά είναι χαμηλοσυνταξιούχος των 500 ευρώ και δεν μπορεί να περιμένει πότε θα πληρωθεί ο μπαμπάς μου για να της δώσει 30 ψωροευρώ για να πάει στο κομμωρήριο. Αυτό δεν το αντέχει και λέει ότι πρέπει να γίνει επιτέλους οικονομικά ανεξάρτητη.
Έτσι αποφάσισε να την «πέσει» στον κ. Αγησίλαο και κυρίως στη συνταξή του. Όμως προέκυψε ένας αστάθμητος παράγοντας, που τον έλεγαν «κυρία Ευανθία». Η κα Ευανθία μένει στο διπλανό διαμέρισμα της πολυκατοικίας. Εκτός από ωραιότερη και νεότερη από τη γιαγιά έχει εξοχικό στα Καμμένα Βούρλα. Εξαιρετικό ατού, όπως κατάλαβα αργότερα, γιατί πρώτον ο κ. Αγησίλαος έχει ρευματισμούς και τα χρειάζεται τα μπανάκια του και δεύτερον γιατί η γιαγιά λέει συνέχεια ότι δεν θα της φάει αυτή τον άντρα με την αχυροκαλύβα της.
Το πρώτο επεισόδιο είχε γίνει δύο μήνες πριν. Ήταν Τετάρτη βράδυ. Εγώ έβλεπα τη Βίκυ Φλέσσα με καλεσμένο τον Δημήτρη Νανόπουλο, που ανέλυαν το πείραμα του CERN και την ύπαρξη του μποζονίου Higgs. Εδώ πρέπει να σας πω ότι έχω I.Q. 160 και είμαι μέλος της Mensa από 4 χρονών. Σε αντίθεση με την αδελφή μου την Ξανθίπη, που είναι ο χαμένος κρίκος μετάξυ αμοιβάδας και κολεόπτερου, που ψάχνουν οι ανθρωπολόγοι τα τελευταία 50 χρόνια.
Η αδελφή μου λοιπόν και η υπόλοιπη οικογένεια ΦΥΣΙΚΑ έβλεπαν στο σαλόνι «Είσοδος Ελεύθερη» με την Αννίτα Πάνια. Ξαφνικά η Αννίτα παρουσίασε τον κ. Αγησίλαο ως εξαιρετικό ταλέντο, που τραγούδησε «Το μερτικό μου απ΄τη χαρά» του Στέλιου Καζαντζίδη. Αμέσως μετά βαθμολογήθηκε με 10 από τον Πασχάλη, την Πωλίνα και τον Κοντολάζο, η Αννίτα τον χαρακτήρισε «κελεπούρι» και κάλεσε τις τηλεθεάτριες, που ενδιαφέρονται, να πάνε στο πλατό να γνωρίσουν τον κ. Αγησίλαο.
Σε κλάσματα δευτερολέπτου δύο γριές από την πολυκατοικία μας, με νυχτικιές και παντόφλες, έψαχναν για ταξί γωνία Φορμίωνος και Υμηττού. Ήταν η κα Ευανθία και η γιαγιά Μερόπη. Έφτασαν στο Alter σχεδόν ταυτόχρονα, χαστούκισαν τον floor manager, έσπρωξαν τον Κατέλη, μπήκαν στο στούντιο και άρχισαν να τραβολογάνε τον κ. Αγησίλαο. Κατέληξαν και οι τρεις στα επείγοντα με πίεση και ταχυκαρδία.
Το θερμότερο επεισόδιο δε μεταξύ γιαγιάς και κυρίας Ευανθίας, εκτυλίχθηκε στη λαϊκή την Τετάρτη μετά τα τηλεοπτικά ζώδια, που διάβασε ο κ. Αγησίλαος. Ακριβώς δίπλα στον πάγκο με τις μελιτζάνες. Εκεί, η κα Ευανθία είπε ότι στο εξοχικό της καλλιεργεί νοστιμότερες και μεγαλύτερες μελιτζάνες και η γιαγιά μου το εξέλαβε ως σπόντα. Έτσι αφού της είπε «μας έχεις πρήξει με την παράγκα σου» της κοπάνησε 2 κιλά κεράσια στο κεφάλι και έγινε η κα Ευανθία σαν σπιτική μαρμελάδα. Η γιαγιά έφυγε έξαλλη από τη λαϊκή, χωρίς να αγοράσει μελιτζάνες, παίρνοντας όμως μαζί της τον Πακιστανό από τον διπλανό πάγκο. Εκείνη τη μέρα φάγαμε τηγανιτά αυγά και όχι μουσακά, όπως είχαμε προγραμματίσει αφού ως γνωστόν μουσακάς χωρίς μελιτζάνες δεν γίνεται.
Τώρα ζούμε 6 άτομα σε ένα τριάρι αφού η γιαγιά αποδείχτηκε λάτρης του εξωτικού κάλλους του Αλί. Ο Πακιστανός με τη γιαγιά έχουνε πάρει το καλύτερο δωμάτιο. Εμένα με βάλανε στο πλυσταριό αφού του περάσανε άρον – άρον ένα χέρι μπογιά. Η αδελφή μου η Ξανθίπη κοιμάται στο διάδρομο σε μια ντιβανοκασέλα, προίκα της μαμάς και λέει ότι η θέση του Αλί είναι στην αποθήκη, δεμένος με αλυσίδες. Ο μπαμπάς λέει ότι έχουμε ανάγκη τη σύνταξη της γιαγιάς, όπως μας κατάντησε ο Παπανδρέου με το μνημόνιο και στο κάτω – κάτω δεν πρέπει να είμαστε ρατσιστές. Η μαμά αντιθέτως του σερβίρει σε πλαστικά πιάτα και ψεκάζει το δωμάτιο με αποσμητικό όταν φεύγει ο Αλί. Εγώ πάλι περιμένω να μεγαλώσω και να πάω μετανάστης στο Βούπερταλ.
Με εκτίμηση
Μανωλάκης