Ένας κηπουρός στις Βαλεαρίδες Νήσους της Ισπανίας βρέθηκε αντιμέτωπος με την απόλυση από την εταιρεία στην οποία εργαζόταν από το 2007. Η απόφαση αυτή ελήφθη αφού ιδιωτικοί ερευνητές τον κατέγραψαν να εκτελεί βαριές εργασίες στη δική του επιχείρηση κηπουρικής, ενώ βρισκόταν σε αναρρωτική άδεια. Η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο των Βαλεαρίδων, το οποίο δικαίωσε τον εργοδότη και επικύρωσε την απόλυση.
Η αναρρωτική άδεια και οι εργοδότες
Ο άνδρας είχε λάβει αναρρωτική άδεια τον Μάιο του 2023, επικαλούμενος διάρροια, έντονους κοιλιακούς πόνους, στρες και κρίσεις άγχους, τα οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, οφείλονταν στο εργασιακό του περιβάλλον. Η αναρρωτική άδεια, αν και δεν επιβάλλει την παραμονή στο σπίτι, δεν επιτρέπει τη χρήση του διαστήματος αποχής από την εργασία για την εκτέλεση της ίδιας επαγγελματικής δραστηριότητας προς ίδιο οικονομικό όφελος.
Οι εργοδότες του κηπουρού είχαν γνώση ότι ο υπάλληλός τους διατηρούσε παράλληλα τη δική του επιχείρηση στον ίδιο κλάδο της κηπουρικής. Αυτή η πληροφορία οδήγησε την εταιρεία να αναθέσει σε ιδιωτικούς ερευνητές την παρακολούθηση του εργαζομένου, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τηρούνταν οι όροι της αναρρωτικής άδειας.
Η παρακολούθηση από ιδιωτικούς ερευνητές
Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, οι ιδιωτικοί ερευνητές ανέλαβαν την παρακολούθηση του κηπουρού για ένα διάστημα πέντε ημερών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ερευνητές κατέγραψαν τον άνδρα να εκτελεί διάφορες σωματικά απαιτητικές εργασίες, γεγονός που έθετε εν αμφιβόλω την αιτία της αναρρωτικής του άδειας.
Συγκεκριμένα, οι καταγραφές έδειξαν τον κηπουρό να ξεφορτώνει μηχανήματα, να μετακινεί σακιά με λίπασμα και να κόβει φράχτες σε ιδιωτικούς χώρους. Αυτές οι δραστηριότητες θεωρήθηκαν ασύμβατες με την κατάσταση υγείας που είχε δηλώσει για την αναρρωτική του άδεια.
Οι βαριές εργασίες και η απόλυση
Αμέσως μόλις ο κηπουρός πήρε «εξιτήριο» από την αναρρωτική του άδεια, στις αρχές Ιουλίου, η εταιρεία του παρέδωσε την απόλυση. Η απόφαση αυτή βασίστηκε στα στοιχεία που είχαν συγκεντρώσει οι ιδιωτικοί ερευνητές, τα οποία έδειχναν ότι ο εργαζόμενος εκμεταλλευόταν την άδεια για να εργάζεται αλλού.
Η εταιρεία θεώρησε ότι η συμπεριφορά του εργαζομένου συνιστούσε σοβαρή παράβαση των όρων εργασίας και της εμπιστοσύνης, καθώς οι εργασίες που εκτελούσε στη δική του επιχείρηση ήταν παρόμοιες σε φύση και σωματική απαίτηση με αυτές που δήλωνε ανίκανος να κάνει για τον εργοδότη του.
Η προσφυγή στη δικαιοσύνη και η απόφαση
Ο απολυμένος κηπουρός προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, υποστηρίζοντας ότι η απόλυσή του ήταν άδικη. Στην υπεράσπισή του, ισχυρίστηκε ότι η παράλληλη εργασία του ως αυτοαπασχολούμενου ήταν περιστασιακή και πολύ λιγότερο απαιτητική σε σχέση με την κύρια εργασία του στην εταιρεία.
Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο των Βαλεαρίδων απέρριψε το επιχείρημα του εργαζομένου. Το δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορεί κάποιος να θεωρείται ανίκανος να εργαστεί ως κηπουρός για τον εργοδότη του, ενώ ταυτόχρονα εκτελεί την ίδια σωματικά απαιτητική εργασία στη δική του επιχείρηση. Κατά συνέπεια, η απόλυση κρίθηκε νόμιμη και ο εργαζόμενος έχασε τη θέση του χωρίς δικαίωμα αποζημίωσης.
Με πληροφορίες από: Gazzetta