«Παραμύθι, μύθι, μύθι, το κουκί και το ρεβίθι, δώσ’ του κλότσο να γυρίσει, παραμύθι ν’ αρχινήσει…». Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα οκτάχρονο αγόρι που νοσηλευόταν στο ογκολογικό τμήμα ενός μεγάλου νοσοκομείου. Είχε καρκίνο. Το παιδί δεν ήθελε ούτε να φάει ούτε να πιει ούτε να μιλήσει. Μαζί του στο δωμάτιο ήταν κι ένας γελωτοθεραπευτής, ο οποίος κρατώντας ένα κουτάκι με καθρέφτη στο εσωτερικό του, το ρώτησε: «Τι θέλεις να κάνω για σένα;». Καμία απάντηση. «Μα έχω τον πιο όμορφο μαζί μου να σου δείξω. Είναι εδώ μέσα». Καμία απόκριση. Κάνει να φύγει. «Τελικά, μήπως θέλεις να στον δείξω; Πες μου τι θέλεις να σου φέρω την άλλη φορά». Και τότε το αγόρι του απάντησε: «Ενα κομμάτι ουρανό».
Τότε ο γελωτοθεραπευτής έβαλε το καθρεφτάκι στο παράθυρο και του έδειξε τον ουρανό. Το παιδί χαμογέλασε, σηκώθηκε και έφαγε.
Η ιστορία είναι πραγματική. Και σαν αυτή την ιστορία υπάρχουν πολλές, μα πάρα πολλές. Το αγόρι μπορεί να ζει, μπορεί και όχι. Αυτό που έχει σημασία όμως, σύμφωνα με τον κ. Δημήτρη Αβούρη, αφηγητή παραμυθιών και ιδρυτή του «Οναρ-Μέσω τέχνης για το άρρωστο παιδί», είναι «η ποιότητα ζωής μέχρι το τελευταίο λεπτό».
Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού σήμερα και το πρώτιστο αγαθό για κάθε άνθρωπο στα πρώτα χρόνια της ζωής του είναι το δικαίωμα στη χαρά, στην ίδια τη ζωή.
Η ποιότητα αυτή για τα άρρωστα παιδιά δεν εξασφαλίζεται μόνο με τους καλύτερους γιατρούς και τα καλύτερα νοσοκομεία, αλλά και με τους καλύτερους θεραπευτές της ψυχής. Αυτό ακριβώς κάνει ο κ. Αβούρης και η ομάδα του. Βρίσκεται εδώ κι εννιά χρόνια στο πλάι των παιδιών που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες, ψυχικές διαταραχές ή νοητικά προβλήματα, έχοντας δημιουργήσει ένα δίκτυο εθελοντών που αποτελείται από παραμυθάδες, γιατρούς κλόουν, γελωτοθεραπευτές, παιχνιδοθεραπευτές και θεραπευτές μέσω της τέχνης (χορού, εικαστικού, θεατρικού παιχνιδιού) που δρουν μέσα στα νοσοκομεία της πόλης. «Μπορεί το παιδί να φύγει σε μια ώρα», μας λέει, «αλλά φανταστείτε μια ώρα πριν κλείσει τα μάτια να είσαι από πάνω και να υπάρχει ελπίδα. Να συμμετέχει και να παίζει όπως έπαιζε και σπίτι του. Εχει συμβεί πολλές φορές να μας ζητάει ένα παιδάκι τις τελευταίες του ώρες… και πάμε. Και θέλει να ακούσει ένα συγκεκριμένο παραμύθι, γιατί ξέρει. Τόσα χρόνια μέσα στα νοσοκομεία ξέρει ποια είναι η πορεία του και σίγουρα έχει περάσει από το μυαλό του ότι και αυτό μπορεί να συμβεί».
Ο κ. Αβούρης αφηγείται, παίζει και γράφει παραμύθια εδώ και 15 χρόνια. Τα Χριστούγεννα του 1996 ο τότε διευθυντής του «Αγλαΐα Κυριακού» τον κάλεσε να αφηγηθεί στα παιδιά παραμύθια. Ο ίδιος θυμάται: «Τα Χριστούγεννα όλος ο κόσμος πάει στα νοσοκομεία να κάνει κάτι. Διαπιστώσαμε, όμως, ότι η ανάγκη δεν είναι τα Χριστούγεννα. Και τότε ξεκίνησα με δύο συνεργάτες να πηγαίνω σε καθημερινή βάση σε δύο νοσοκομεία. Μείναμε και η ομάδα μεγάλωνε. Αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα. Σε κάθε αλλαγή διοικητή, μας απαγόρευαν να έχουμε γραφείο στο νοσοκομείο. Μας έβγαζαν στο διάδρομο. Την τελευταία φορά είχαμε το γραφείο μας στα σκαλοπάτια. Περνώντας τα χρόνια και μέσα από δύσκολες καταστάσεις, αποφασίσαμε ότι ή θα σταματήσουμε ή θα κάνουμε κάτι μεγάλο».
Και πριν από 2,5 χρόνια αυτό το μεγάλο ξεκίνησε χωρίς εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό. Η ομάδα αφηγείτο μονάχα παραμύθια. Στη συνέχεια, άνθρωποι που σπούδασαν στο εξωτερικό θεραπεία μέσω της τέχνης γύρισαν στην Ελλάδα, υποστήριξαν και συνεχίζουν να υποστηρίζουν την προσπάθεια του «Οναρ».
πηγη: e-tipos