Η υπερδραστηριότητα ενός γονιδίου με την ονομασία ODC1 συνδέεται με τη καταπολέμηση του νευροβλαστώματος, μιας κοινής, συχνά θανατηφόρας μορφής παιδικού καρκίνου, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε στη συνάντηση της Αμερικανικής Ένωσης Καρκινικής Έρευνας στο Σαν Ντιέγο των ΗΠΑ.
Τα ευχάριστα νέα είναι ότι η απομόνωση του γονιδίου μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τα αποτελέσματα της θεραπείας. Στη μελέτη, οι ερευνητές χορήγησαν σε άρρωστα ποντίκια εργαστηρίου ένα φάρμακο που εμποδίζει τη λειτουργία του γονιδίου, με αποτέλεσμα πολλά από αυτά να θεραπευθούν.
Η Δρ. Μισέλ Χάμπερ, του Ινστιτούτο Καρκινοπαθών Παιδιών στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και οι συνεργάτες της, ανέλυσαν δείγματα νευροβλαστώματος από 209 ασθενείς πριν οποιαδήποτε θεραπεία και διαπίστωσαν ότι η υπερδραστηριότητα του OCD1 σήμαινε ανεπαρκή αποτελέσματα της θεραπείας. «Οι ασθενείς με χαμηλή δραστηριότητα του OCD1 έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης», δήλωσε η Χάμπερ στη συνάντηση.
«Δείξαμε ότι το OCD1 είναι ένας καλός στόχος στο πρωτογενές νευροβλάστωμα, επειδή όσο μεγαλύτερα είναι τα επίπεδα του γονιδίου, τόσο χειρότερα θα πάνε οι ασθενείς». Η ομάδα της Χάμπερ έδειξε επίσης ότι η παρεμπόδιση του OCD1 με το φάρμακο DFMO καθυστέρησε ή εμπόδισε την ανάπτυξη νευροβλαστώματος σε ποντίκια.
Τα αποτελέσματα των ερευνών δείχουν ότι η αποτελεσματικά των συνηθισμένων φαρμάκων χημειοθεραπείας μπορεί να βελτιωθεί με τη χορήγηση DFMO. Για την ακρίβεια, όταν το DFMO συνδυάστηκε με κυκλοφωσφαμίδη, ένας αριθμός ποντικιών θεραπεύτηκαν πλήρως από τον καρκίνο.