Ο Γιώργος Στράντζαλης αναλύει το παιχνίδι Κυπέλλου Ελλάδας μεταξύ Παναθηναϊκού και Άρη στο ΟΑΚΑ, όπου οι «πράσινοι» επικράτησαν με 2-1. Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα θεωρείται άδικο για την προσπάθεια που κατέβαλε η ομάδα του Άρη. Οι «κιτρινόμαυροι» παρουσιάστηκαν ανταγωνιστικοί και έδειξαν ότι διεκδικούσαν το παιχνίδι, ιδιαίτερα στο δεύτερο ημίχρονο. Ωστόσο, κάποιες λεπτομέρειες, ορισμένες αποφάσεις και αδυναμίες στοίχισαν στην τελική έκβαση του αγώνα.
Η προσπάθεια του Άρη και το αποτέλεσμα
Το τελικό σκορ 2-1 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας κρίνεται πως αδικεί τον Άρη, λαμβάνοντας υπόψη την προσπάθεια που κατέθεσε απέναντι στον Παναθηναϊκό. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης μπήκε στον αγώνα με διάθεση διεκδίκησης και η εικόνα της, κυρίως στο δεύτερο μέρος, υποδηλώνει ότι δικαιούνταν ένα καλύτερο αποτέλεσμα.
Παρόλο που δεν υπάρχουν «καλές ήττες», ειδικά για ένα σύλλογο που αντιμετωπίζει το Κύπελλο ως παραδοσιακό στόχο, υπάρχουν παιχνίδια που, ακόμα και με αρνητική κατάληξη, μπορούν να προσφέρουν χρήσιμα συμπεράσματα για την πορεία μιας ομάδας. Η αναμέτρηση αυτή έδειξε ότι η βελτίωση του Άρη τις τελευταίες εβδομάδες δεν οφείλεται μόνο στις τρεις συνεχόμενες νίκες στο Πρωτάθλημα.
Αλλαγές και διάταξη από τον Γρηγορίου
Ο προπονητής του Άρη, Μιχάλης Γρηγορίου, επέλεξε να προβεί σε έξι αλλαγές στην αρχική ενδεκάδα για τον αγώνα του Κυπέλλου. Παράλληλα, άλλαξε τη διάταξη της ομάδας σε 4-2-3-1, ένα σχήμα που διατηρήθηκε περίπου μέχρι το 55ο με 60ό λεπτό της αναμέτρησης. Στόχος του ήταν να διατηρήσει συγκεκριμένες σταθερές, κυρίως στον αμυντικό τομέα.
Ήταν φυσικό ένα μέρος της ομοιογένειας που είχε χτιστεί στα προηγούμενα παιχνίδια να χαθεί σε διαστήματα του αγώνα, ως συνέπεια των πολλών αλλαγών. Αξίζει να σημειωθεί ότι και ο Παναθηναϊκός παρατάχθηκε με δέκα αλλαγές σε σχέση με τους αγώνες του Πρωταθλήματος, γεγονός που επηρέασε και τις δύο ομάδες.
Δυσκολίες στην επίθεση και την τελική πάσα
Στο πρώτο ημίχρονο, ο Άρης είχε περιόδους όπου έλεγχε τον ρυθμό του παιχνιδιού και την κατοχή της μπάλας. Ωστόσο, δεν κατάφερε πάντα να μετατρέψει αυτή την κατοχή σε αποτελεσματικές συνεργασίες κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Η ομάδα έφτανε μέχρι ένα σημείο, αλλά της έλειπε η σωστή τελική απόφαση και ο τρόπος για να δημιουργήσει καθαρές ευκαιρίες.
Μετά το παιχνίδι, ο Μιχάλης Γρηγορίου αναφέρθηκε σε τρεις περιπτώσεις «τρεις εναντίον δύο» που θα μπορούσαν να είχαν ολοκληρωθεί πολύ καλύτερα. Ως πιο χαρακτηριστική φάση αναφέρθηκε αυτή με τον Μιρ, ο οποίος θα μπορούσε να είχε «σπάσει» την μπάλα στον Γένσεν που ακολουθούσε από τα δεξιά του. Τέτοιες διαφορές κρίνουν συχνά την έκβαση τέτοιων αναμετρήσεων.
Αμυντικές αδράνειες και κομβικές στιγμές
Στον αμυντικό τομέα, ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε νωρίς, στην πρώτη του τελική προσπάθεια, εκμεταλλευόμενος ένα πρόβλημα του Άρη στην αμυντική μετάβαση και στη συνεργασία των τελευταίων γραμμών. Αντίστοιχα, στο δεύτερο γκολ των «πρασίνων», το οποίο σημειώθηκε στο 89ο λεπτό, υπήρξε ξανά μία αδράνεια που ένας ποιοτικός αντίπαλος δεν συγχώρεσε.
Προσωπικά, εκτιμάται ότι ο Σούταλο θα μπορούσε να είχε πάρει καλύτερη τοποθέτηση και αμυντική απόφαση απέναντι στον Ραστόντερ, παρά το εξαιρετικό τελείωμα του τελευταίου. Ωστόσο, ανάμεσα στα δύο γκολ του Παναθηναϊκού, υπήρξε μια περίοδος όπου ο Άρης έδειξε μεγάλη προσπάθεια και δεν συμβιβάστηκε με την ήττα. Μία κομβική στιγμή του αγώνα θεωρείται και η μεγάλη επέμβαση του Βέλιο στο τετ α τετ του Αντίνο, η οποία ήταν καθοριστική για τους «κιτρινόμαυρους».
Με πληροφορίες από: Gazzetta