Το ελληνικό μπάσκετ έγινε φτωχότερο με την απώλεια ενός από τους πιο σπουδαίους του ανθρώπους, του Σούλη Μαρκόπουλου. Ο θάνατός του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, ειδικά για το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης, όπου η παρουσία του ήταν καθοριστική για δεκαετίες. Ο Σούλης Μαρκόπουλος δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία κληρονομιά.
Η πορεία στα γήπεδα και η αφοσίωση στο μπάσκετ
Ο Σούλης Μαρκόπουλος ξεκίνησε την πορεία του στο μπάσκετ ως παίκτης, αγωνιζόμενος στον Όλυμπο 40 Εκκλησιών και στον Δημόκριτο. Στον Δημόκριτο έκανε και τα πρώτα του προπονητικά βήματα, ξεκινώντας το 1978. Από τότε, η ζωή του ήταν συνυφασμένη με τα γήπεδα και τα αποδυτήρια, καθώς εργάστηκε στον χώρο για σχεδόν 41 χρόνια, μέχρι και το 2019, όταν δούλεψε για τελευταία φορά στον Άρη.
Για όσους είχαν την ευκαιρία να τον γνωρίσουν, ήταν σαφές ότι το μπάσκετ αποτελούσε τον πυρήνα της ύπαρξής του. Ακόμα και όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για την προπονητική του καριέρα, βρήκε τον τρόπο να παραμείνει ενεργός και να αφήσει τη δική του παρακαταθήκη. Μαζί με τον γιο του, Χάρη, δημιούργησαν μια ακαδημία σε ιδιόκτητα γήπεδα, συνεχίζοντας έτσι την προσφορά του στο άθλημα. Το μπάσκετ και η οικογένεια ήταν οι δύο βασικοί άξονες της ζωής του, συμπληρωμένοι από τις αξίες και το ήθος που τον χαρακτήριζαν.
Η καθολική αποδοχή και οι επιτυχίες στον ΠΑΟΚ
Η Θεσσαλονίκη, με τον ιδιαίτερο μικρόκοσμο του μπάσκετ της, δεν είναι μια εύκολη πόλη. Παρόλα αυτά, ο Σούλης Μαρκόπουλος κατάφερε να κερδίσει την καθολική αποδοχή, χάρη στη στάση του, στα όσα πέτυχε και στην αμέριστη αγάπη του για το άθλημα. Για τους φίλους του ΠΑΟΚ, το όνομα του συνδέεται άρρηκτα με μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του συλλόγου.
Ήταν ο προπονητής με τον οποίο ο ΠΑΟΚ πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου Κόρατς το 1994. Ως νέος head coach, οδήγησε μια εξαιρετική ομάδα σε μία από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη, «παραστάσεις» ελληνικής ομάδας σε ευρωπαϊκό τελικό, επικρατώντας της Στεφανέλ με 91-100 στην Τεργέστη. Η προσφορά του στον ΠΑΟΚ δεν σταμάτησε εκεί. Η οκταετία 2009-2017 υπήρξε επίσης μια περίοδος έντονης παρουσίας, σε δύσκολες εποχές και με καθημερινές προκλήσεις. Οι ομάδες που δημιούργησε ήταν σχεδόν πάντα ανταγωνιστικές, έπαιζαν καλό μπάσκετ και πάλευαν με «πέτρες» απέναντι σε «καλάζνικοφ».
Παρουσία σε μεγάλους πάγκους και το ήθος του
Πέρα από τον ΠΑΟΚ, ο Σούλης Μαρκόπουλος είχε μια σημαντική παρουσία και σε άλλους μεγάλους πάγκους του ελληνικού μπάσκετ. Είχε τρεις θητείες στον Άρη, ενώ βρέθηκε στον πάγκο του Ηρακλή, της ΑΕΚ και του Αμαρουσίου. Με το Μαρούσι, μάλιστα, παρουσίασε εκπληκτικό μπάσκετ, φτάνοντας μια ανάσα από την πρόκριση στους τελικούς, σε αναμετρήσεις με τον Ολυμπιακό.
Λέγεται ότι οι ομάδες αντικατοπτρίζουν τον χαρακτήρα του προπονητή τους. Στην περίπτωση του Σούλη Μαρκόπουλου, οι ομάδες του ήταν σχεδόν πάντα τίμιες, ανταγωνιστικές, με αρχές και αξίες, στοιχεία που απηχούσαν την προσωπικότητά του. Η ακεραιότητα και η προσήλωσή του στο άθλημα ήταν εμφανείς σε κάθε του βήμα.
Η δύσκολη στιγμή στον ημιτελικό με τον Φάρο Κερατσινίου
Κατά τη διάρκεια της οκταετίας του στον ΠΑΟΚ, σε εποχές με διοικήσεις Πρωτοδικείου, αρχικά με τον Μιλτιάδη Κανώτα και στη συνέχεια, κυρίως, με τον Μπάνε Πρέλεβιτς, οι ιστορίες και τα περιστατικά είναι αμέτρητα. Ένα από αυτά που ξεχωρίζει είναι εκείνο που συνέβη στον ημιτελικό Κυπέλλου με τον Φάρο Κερατσινίου, στις 28 Δεκεμβρίου του 2015.
Ο αγώνας διεξήχθη σε ένα γήπεδο πάνω από την ιχθυόσκαλα. Δεκαέξι χρόνια μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου το 1999, ο ΠΑΟΚ είχε μπροστά του μια σημαντική ευκαιρία να βρεθεί ξανά σε τελικό και να διεκδικήσει έναν τίτλο. Ωστόμως, η ομάδα έχασε με 69-65 από μια ομάδα της Α2 κατηγορίας. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, σε ένα γήπεδο που χαρακτηρίστηκε ως «της κακιάς ώρας» και με την ομάδα να έχει χάσει ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι, ο Σούλης Μαρκόπουλος κλήθηκε να διαχειριστεί και την είδηση του θανάτου της μητέρας του. Παρά τον πόνο, ύψωσε τον τόνο της φωνής του στο τηλεφώνημα της συζύγου του, γεγονός που ακούστηκε σε όλα τα αποδυτήρια, διατηρώντας όμως την αξιοπρέπειά του ακόμα και σε αυτή την οδυνηρή στιγμή.
Με πληροφορίες από: Gazzetta