Ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Το δεξί πόδι του Θεού» κυκλοφορεί, φέρνοντας στο προσκήνιο την περίπτωση του ποδοσφαιριστή Ελ Κααμπί. Το έργο είναι αφιερωμένο στον «άτυχο» Ελ Κααμπί, με τους συγγραφείς να εκφράζουν την ευχή για τη γρήγορη επιστροφή του. Η αφιέρωση αυτή αναδεικνύει τις προκλήσεις που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας αθλητής στην καριέρα του, όταν το «χρυσό πόδι» έρχεται αντιμέτωπο με την κακοτυχία.
Η γέννηση ενός ποδοσφαιρικού ειδώλου
Το βιβλίο, μέσα από τις σελίδες του, περιγράφει τη γέννηση ενός ποδοσφαιρικού ειδώλου, το οποίο έρχεται στον κόσμο σε μια αχυρένια κούνια, σε μια παράγκα με τενεκεδένια σκεπή. Από τα πρώτα του βήματα, αυτό το παιδί μαθαίνει να παίζει μπάλα, χοροπηδώντας πίσω από τους τερματοφύλακες και παίζοντας αδιάκοπα στις αλάνες των φτωχογειτονιών.
Οι ώρες παιχνιδιού διαρκούν μέχρι να νυχτώσει τόσο πολύ που η μπάλα να μην είναι πλέον ορατή. Ως νεαρός, ο ποδοσφαιριστής αυτός δίνει φτερά και σε άλλους μέσα στα γήπεδα, με τις μαγικές του ικανότητες να προκαλούν κοσμοσυρροή, οδηγώντας την ομάδα του από νίκη σε νίκη και από αποθέωση σε αποθέωση.
Η μοναδική σχέση με την μπάλα
Η σχέση του ειδώλου με την μπάλα περιγράφεται ως μοναδική και αλληλένδετη. Η μπάλα τον αναζητά, τον αναγνωρίζει και τον έχει ανάγκη, κουρνιάζοντας και αναπαυόμενη στο κουντεπιέ του. Εκείνος της δίνει λάμψη και την κάνει να «μιλά», δημιουργώντας μια συνομιλία που επικοινωνεί με εκατομμύρια «μουγκούς» κόσμους.
Μέσα από τις πάσες που φεύγουν από το πόδι του με το άγγιγμα της μπάλας, τις ντρίμπλες που σχηματίζουν οχτάρια στο χορτάρι και τα φανταστικά γκολ με τακουνάκι ή ανάποδο ψαλίδι, οι «μηδενικοί» και οι «καταδικασμένοι να είναι για πάντα μηδενικά» μπορούν για λίγο να αισθανθούν ότι είναι κάτι. Όταν αυτός παίζει, η ομάδα αποκτά την αίσθηση ότι έχει δώδεκα παίκτες.
Η χαρά και ο θαυμασμός
Η μπάλα, γεμάτη χαρά, γελάει στον αέρα, ενώ ο παίκτης την κατεβάζει, την «κοιμίζει» και της λέει γλυκόλογα, χορεύοντάς την με μοναδικό τρόπο. Οι θαυμαστές του, βλέποντας αυτές τις πρωτοφανείς κινήσεις, νιώθουν οίκτο για τα εγγόνια τους που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα και δεν θα έχουν την ευκαιρία να δουν τέτοιο θέαμα.
Το αναπόφευκτο της κακοτυχίας
Ωστόσο, η λάμψη του ειδώλου είναι συχνά εφήμερη, μια πανάρχαια ανθρώπινη συνήθεια που διαρκεί σχεδόν καθόλου. Όταν το «χρυσό πόδι» βρεθεί αντιμέτωπο με την κακοτυχία, το άστρο του ολοκληρώνει το ταξίδι του από το ζενίθ στο ναδίρ. Ο ακροβάτης μπορεί να γίνει παραλυτικός, ο καλλιτέχνης ένα κτήνος, και το κορμί του να γεμίσει μπαλώματα από το κοστούμι του παλιάτσου.
Η πηγή της συλλογικής ευτυχίας μετατρέπεται τότε σε αλεξικέραυνο της γενικής κατακραυγής. Το βιβλίο σημειώνει ότι μερικές φορές το είδωλο δεν γκρεμίζεται εντελώς, αλλά και όταν καταρρέει, ο κόσμος μπορεί να το κατασπαράξει.
Η αφιέρωση στον Ελ Κααμπί
Η αναφορά στον Ελ Κααμπί γίνεται στο πλαίσιο αυτής της προβληματικής, με το βιβλίο «Το δεξί πόδι του Θεού» να είναι αφιερωμένο σε αυτόν τον «άτυχο» ποδοσφαιριστή. Η αφιέρωση συνοδεύεται από μια θερμή ευχή για τη γρήγορη επιστροφή του στους αγωνιστικούς χώρους.
Το κείμενο του βιβλίου περιλαμβάνει επίσης απόσπασμα από το έργο του Εντουάρντο Γκαλεάνο, «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου», σε μετάφραση του Γιαν. Χρυσοβέργη, το οποίο συμβάλλει στην ανάδειξη της πολυπλοκότητας της ποδοσφαιρικής ζωής και των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι πρωταγωνιστές της.
Με πληροφορίες από: Topontiki