Υπάρχουν κάποιες στιγμές στην ιστορία που ο χρόνος σταματά και χαράσσεται ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη. Για τον ελληνικό αθλητισμό, η 4η Ιουλίου αποτελεί τον απόλυτο σταθμό. Συμπληρώνονται ακριβώς 22 χρόνια από εκείνο το μαγικό καλοκαίρι του 2004, όταν ο Ότο Ρεχάγκελ και οι διεθνείς μας ολοκλήρωσαν το πιο αναπάντεχο ποδοσφαιρικό παραμύθι, οδηγώντας την Εθνική Ελλάδος στην κορυφή της Ευρώπης και ολόκληρο τον ελληνισμό σε ένα πρωτόγνωρο ντελίριο ενθουσιασμού.
Το «πειρατικό» που υπέταξε τους γίγαντες της Ευρώπης
Η πορεία προς το «Ντα Λουζ» της Λισαβόνας έμοιαζε με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, καθώς η γαλανόλευκη χρειάστηκε να ξεπεράσει τα μεγαλύτερα μεγέθη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου:
Η πρεμιέρα του ονείρου: Η Ελλάδα άνοιξε την αυλαία κόντρα στην οικοδέσποινα Πορτογαλία, σοκάροντας τους διοργανωτές. Το μακρινό σουτ του Καραγκούνη και το πέναλτι του Μπασινά (που κέρδισε ο Σεϊταρίδης από τον Ρονάλντο) έφεραν το ιστορικό 2-1.
Η μάχη με τους Φούριας Ρόχας: Κόντρα στην πανίσχυρη Ισπανία, η Εθνική έμεινε πίσω από γκολ του Μοριέντες, όμως η «χρυσή» ασίστ του Τσιάρτα στον Χαριστέα χάρισε το πολύτιμο 1-1.
Ο ρωσικός εφιάλτης: Στο τελευταίο ματς του ομίλου, η Ελλάδα βρέθηκε να χάνει με 2-0 από τη Ρωσία μόλις στο 17'. Το ψύχραιμο πλασέ του Βρύζα, μετά από κεφαλιά-πάσα του Παπαδόπουλου, διαμόρφωσε το τελικό 2-1 που χάρισε την πρόκριση στα προημιτελικά, αφήνοντας εκτός τους Ισπανούς.
Το σοκ στους κατόχους του τίτλου: Στους «8», η παρέα των Ζιντάν, Ανρί και Βιεϊρά υποκλίθηκε στην ελληνική ψυχή. Ο Ζαγοράκης «άδειασε» τον Λιζαραζού, σέντραρε με ακρίβεια και ο Χαριστέας νίκησε τον Μπαρτέζ για το συγκλονιστικό 1-0.
Το Silver Goal του «Κολοσσού»: Στον ημιτελικό, η Ελλάδα αντιμετώπισε την πιο φορμαρισμένη ομάδα του τουρνουά, την Τσεχία. Μετά από ένα δραματικό ματς όπου ο Νικοπολίδης κράτησε το μηδέν, στο τελευταίο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης, ο Τσιάρτας εκτέλεσε το κόρνερ και ο Τραϊανός Δέλλας με καρφωτή κεφαλιά έστειλε την Ελλάδα στον μεγάλο τελικό.
Ο μεγάλος τελικός της 4ης Ιουλίου 2004
Όλη η Ελλάδα ζούσε και ανέπνεε για τη μεγάλη αναμέτρηση. Χιλιάδες φίλαθλοι ταξίδεψαν στην Πορτογαλία δημιουργώντας ένα γαλανόλευκο «τείχος» στο πέταλο του γηπέδου, ενώ εκατομμύρια άλλοι είχαν πλημμυρίσει πλατείες, σπίτια και μπαλκόνια σε κάθε γωνιά της χώρας.
Οι Πορτογάλοι του Λουίς Φελίπε Σκολάρι, έχοντας στη σύνθεσή τους τον σπουδαίο Λουίς Φίγκο και τον νεαρό τότε Κριστιάνο Ρονάλντο, μπήκαν υποψιασμένοι, όμως η ελληνική άμυνα ήταν απροσπέλαστη. Στο 57ο λεπτό, γράφτηκε ο απόλυτος επίλογος: ο Γιούρκας Σεϊταρίδης κέρδισε κόρνερ, ο Άγγελος Μπασινάς έστειλε την μπάλα συστημένη στην περιοχή και ο Άγγελος Χαριστέας με μια μυθική κεφαλιά «πάγωσε» τη Λισαβόνα και έστειλε την Ελλάδα στα ουράνια.
Το τελικό σφύριγμα του Μάρκους Μερκ βρήκε τον Αντώνη Νικοπολίδη να κρατά το μηδέν για τρίτο σερί ματς και τον αρχηγό Θοδωρή Ζαγοράκη να σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο στον πορτογαλικό ουρανό.
Οι συνθέσεις του ιστορικού τελικού:
- Ελλάδα (Ότο Ρεχάγκελ): Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Δέλλας, Μπασινάς, Γιαννακόπουλος (76′ Βενετίδης), Ζαγοράκης, Φύσσας, Κατσουράνης, Χαριστέας, Βρύζας (81′ Παπαδόπουλος), Καψής.
- Πορτογαλία (Λουίς Φελίπε Σκολάρι): Ρικάρντο, Αντράντε, Κοστίνια (60′ Ρούι Κόστα), Φίγκο, Παουλέτα (74′ Νούνο Γκόμες), Μιγκέλ (43′ Πάουλο Φερέιρα), Βαλέντε, Καρβάλιο, Κριστιάνο Ρονάλντο, Μανίς, Ντέκο.
Μάκης Γκαγκάτσης: «Μια παρακαταθήκη ενότητας και ομαδικότητας»
Με αφορμή τη συμπλήρωση 22 ετών από το έπος, ο πρόεδρος της ΕΠΟ, Μάκης Γκαγκάτσης, προχώρησε σε μια φορτισμένη δήλωση, τονίζοντας το βαθύτερο νόημα εκείνης της επιτυχίας:
«Η 4η Ιουλίου είναι μια ημέρα υπερηφάνειας για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το EURO 2004 μάς χάρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και μία παρακαταθήκη αξιών: ενότητα, ομαδικότητα και προσήλωση στον κοινό στόχο. Ο καλύτερος τρόπος για να γιορτάζουμε το επίτευγμα των πρωταγωνιστών του 2004 είναι να τιμούμε καθημερινά την προσπάθειά τους με πράξεις και αποφάσεις που θα σέβονται το κληροδότημα που μας παρέδωσαν.
Ας συνεχίσουμε το έργο τους χτίζοντας πάνω στην ομαδικότητα και όχι στη διχόνοια, στον ειλικρινή σεβασμό και όχι στην τοξικότητα, με το βλέμμα στραμμένο στο ομαδικό συμφέρον. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για να δημιουργήσουμε τις επόμενες μεγάλες στιγμές».