Πέρασαν 35 χρόνια...Έκτη Δημοτικού, τότε. Σήμερα ο γιος μου είναι λίγο μεγαλύτερος. Τότε ο πατέρας μου ήταν λίγο μικρότερος από μένα. Γενιές άλλαξαν, μια ολόκληρη ζωή...Ήμουν παιδάκι, μα θυμάμαι ακόμα το Καραϊσκάκη. Στα σκαλοπάτια και στα τσιμέντα, από τη λύπη μου δεν έβγαζα κουβέντα.Το πρώτο μεγάλο σοκ της δικής μου ζωής.
Οι πανηγυρισμοί, το 6-0, η ευτυχία στα μάτια των ανθρώπων και μετά η απορία, η ανησυχία, το δελτίο ειδήσεων στην ΕΡΤ, η φρίκη, ο πόνος...Τα πολλά βράδια για αρκετό καιρό αργότερα που δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. Με εφιάλτες για το συνωστισμό, την αγωνία, τον πανικό, τον τρόμο που βγαίνοντας από την «7» αυτοί οι άνθρωποι έζησαν.
Και κάποιοι δεν έζησαν. Εικοσι ένας...Πέρασαν 35 χρόνια.
Το μόνο που μπορώ να κάνω πια είναι τέτοιες μέρες να θυμάμαι. Και να θυμίζω στο παιδί μου για να ξέρει. Βλέπω στα μάτια του πόσο παλιά και άγνωστα φαίνονται όλα αυτά. Όπως όταν άκουγα τότε, από το δικό μου πατέρα ιστορίες, για την Κατοχή και τα γεγονότα του πολέμου το '40. Τόσο παλιά ήταν και τότε..
.Το μόνο που μπορώ να κάνω πια είναι να είμαι εκεί στην ετήσια τελετή μνήμης. Σήμερα, στις 14.00, είναι η φετινή. Στο μνημείο των θυμάτων, στο σημείο της τραγωδίας.Το μόνο που μπορώ να κάνω κάθε χρόνο, έχοντας κάποια γωνιά σε κάποιο ΜΜΕ, είναι να γράφω απλά τα ονόματά τους. Μια ελάχιστη δική μου ετήσια συνδρομή στη μνήμη τους.
Παναγιώτης Τουμανίδης
Κώστας ΣκλαβούνηςΗλίας
ΠαναγούληςΓεράσιμος
ΑμίτσηςΓιάννης Κανελλόπουλος
Σπύρος Λεωνιδάκης
Γιάννης ΣπηλιόπουλοςΝίκος Φίλος
Γιάννης ΔιαλυνάςΒασίλης
ΜάχαςΕυστράτιος
ΠούποςΜιχάλης
ΚωστόπουλοςΖωγραφούλα Χαϊρατίδου
Σπύρος Ανδριώτης
Κώστας Καρανικόλας
Μιχάλης Μάρκου
Κώστας Μπίλας
Αναστάσιος Πιτσόλης
Αντώνης Κουρουπάκης
Χρήστος Χατζηγεωργίου
Δημήτριος Αδαμόπουλος