Τα "μυστικά" του βυθού στο 1,5 μέτρο!

Οι περισσότεροι από εμάς, όταν ήμασταν παιδιά, το μεγαλύτερο διάστημα του καλοκαιριού είχαμε ένα μόνιμο σημάδι σαν ελαφριά χαρακιά στην ευρύτερη περιοχή γύρω από τα μάτια και πρησμένα χείλη. Είναι που λυσσούσαμε ώρες ολόκληρες με τη μάσκα και τον αναπνευστήρα για να ανακαλύψουμε τα μυστικά ενός βυθού ενάμισι μέτρου.

Τώρα που μεγαλώσαμε έχουμε μεν περίπου τα ίδια χόμπι και αδυναμίες, στα οποία όμως πρέπει να δίνουμε πιο διεθνείς, πιο τρέντι, πιο «ενήλικες» ονομασίες. Ετσι οι «βούτες» έγιναν... σνόρκλινγκ. Παλιά ιστορία.

Δηλαδή, οι άνθρωποι από τότε που δεν είχαν ιδέα τι γινόταν είκοσι χιλιόμετρα μακριά από την πόλη τους, νοιάζονταν για το τι γίνεται στον βυθό της θάλασσας. Οι Ασσύριοι χίλια χρόνια προ Χριστού χρησιμοποιούσαν ένα σακί από δέρμα ζώου που το γέμιζαν με αέρα για να αναπνέουν υποβρύχια. Το μεγάλο σόου όμως το έκαναν δύο Ελληνες που τον 16ο αιώνα μπήκαν σε μία καζάνα, κατέβηκαν στον πυθμένα του ποταμού Τάγου στην Ισπανία και ξανανέβηκαν με τα ρούχα στεγνά και ένα κερί αναμμένο.

Και μπορεί, αν ο βρετανός μηχανικός Τζον Σμίτον δεν είχε επινοήσει το 1771 τη μάσκα και τον αναπνευστήρα όπως τα ξέρουμε σήμερα, σε καζάνια να μπαινοβγαίναμε για σνόρκλινγκ.

Πότε πρωτοφόρεσε ο άνθρωπος μαγιό;

Αχ αυτό το τακ τακ στην παραλία!