«Πως μας ενώνει και πως μας δονεί του Διακογιάννη η φωνή…». Αλλά αυτό αφορά τους ποδοσφαιρόφιλους.
Ως παιδί άλλη ήταν η φωνή που με «δονούσε» πλην της μανούλας μου, που όταν μιλάει στο τηλέφωνο έχουν μάθει τα οικογενειακά μας άπλυτα 4 τετράγωνα παρακάτω.
Η αγαπημένη μου φωνή, τηλεοπτικής μετάδοσης, ήταν αυτή του Αλέξη Κωστάλα.
Οι περιγραφές του, κατά τη διάρκεια των αγώνων καλλιτεχνικού πατινάζ, έβαζαν χρώμα στην ασπρόμαυρη τηλεόραση και στην περιορισμένη πραγματικότητα της ελληνικής επαρχίας στις αρχές της δεκαετίας του ’80.
Και το θέαμα γινόταν υπερθέαμα και η φαντασία ενός 5χρονου κοριτσιού έψαχνε τρόπους να ζήσει τη μοναδική εμπειρία του διπλού τόλουπ και του τριπλού άξελ.
Και το ξέρετε …όταν ένα παιδί θέλει, δεν υπάρχει δεν γίνεται, αλλά πως θα γίνει.
Είχα την τύχη να ζω σε ένα νεοκλασικό. Καλά μην πάει ο νους σας στο Αχίλλειο της Κέρκυρας! Ήταν μια παλιά, δίπατη μονοκατοικία, με πατώματα, που έτριζαν ακόμα και με το πάτημα της γάτας και μπαλκόνια αμφιβόλου αντοχής, αλλά με ένα μεγάλο πλεονέκτημα: διέθετε έναν υπέροχο διάδρομο, που ένωνε το ισόγειο με την αυλή. Στην άκρη του διαδρόμου υπήρχε ένας αποθηκευτικός χώρος, όπου και φυλάσσαμε το λάδι της χρονιάς.
Αυτό ήταν! Από τη στιγμή που η ιδέα μπήκε στο μυαλό, απλά περίμενα την κατάλληλη στιγμή! Και αυτή ήρθε όταν τηλεφώνησε η θεία Ανδρονίκη και η μανούλα ανέβασε τα volume μαθαίνοντας τα νέα από το σόι, πίνοντας το καφεδάκι της.
Οι κινήσεις ήταν γρήγορες και αποφασιστικές : κατέβηκα τα 15 σκαλοπάτια, πήγα στο ντουλάπι, άνοιξα το 30κιλο δοχείο με το λάδι της χρονιάς και κρατώντας «κόντρα» άρχισα να το χύνω σε όλο τον διάδρομο, που σε λίγη ώρα θα φιλοξενούσε τις μοναδικές μου φιγούρες!
Και έσκαγα, κυριολεκτικά, από τη μία άκρη στην άλλη, με τα χέρια ψηλά, με τα πόδια λυγισμένα, με τούμπες, με φούρλες και με μια χαρά, που όμοια της δεν θυμάμαι να ένιωσα ποτέ ξανά!
Αλλά ο καφές της μανούλας τελείωσε και μαζί και το υπεραστικό τηλεφώνημα της θείας Ανδρονίκης από την Αργιθέα και τότε συνειδητοποίησε πως το βλαστάρι της είχε χαθεί και από την άλλη υπήρχε και αυτό το «γκάπα – γκούπα» από το ισόγειο…
Όπως όλα γρήγορα ξεκίνησαν, έτσι γρήγορα τελείωσαν αλλά πιο οδυνηρά. Η μανούλα έχασε μάλλον 30.000 τρίχες με μιας όταν είδε στο πάτωμα τα 30 λίτρα λάδι. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως τελικά το πιο κωμικό από όλα να ήταν οι προσπάθειες της μανούλας να με πιάσει για να με «σκίσει», όπως απειλούσε, αλλά με έσωζε το γεγονός ότι ήμουν όπως οι πατάτες λαδορίγανη!
Στο τέλος βέβαια τις ψιλές μου τις άρπαξα, με έπλυναν και με Skip για να φύγει το λάδι από πάνω μου και με το υπόλοιπο απορρυπαντικό και τη μάνικα καθάρισαν – οι άκαρδοι – τη…λαδοπίστα μου!
Η μανούλα κάθε φορά που βλέπει τον Αλέξη Κωστάλα εξοργίζεται γιατί θυμάται το χαμένο λάδι της χρονιάς και εγώ θυμάμαι τα ωραιότερα και πιο ελεύθερα 10 λεπτά της ύπαρξης μου.
Κύριε Κωστάλα, πολύ σας ευχαριστώ!
Ασπασία
