Η αίσθηση της μοναξιάς δεν αντιμετωπίζεται απαραίτητα με περισσότερες γνωριμίες, αλλά συχνά με πιο αληθινές σχέσεις. Η ψυχολόγος - Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, Αντιγόνη Δασοπούλου, τονίζει ότι το κλειδί βρίσκεται κυρίως σε μια πιο αυθεντική και φροντιστική σχέση με τον ίδιο τον εαυτό.
Η μοναξιά στην εποχή της υπερ-επικοινωνίας
Ζούμε σε μια εποχή όπου έχουμε εύκολη και γρήγορη πρόσβαση στις ζωές των άλλων, με δυνατότητες τηλεφωνικής επικοινωνίας, ανταλλαγής μηνυμάτων και βιντεοκλήσεων. Παρά την ανάπτυξη φιλικών και ερωτικών σχέσεων, μπορεί κανείς να νιώθει μόνος. Οι άνθρωποι συναναστρέφονται καθημερινά με συναδέλφους, συγγενείς, φίλους και συντρόφους.
Ωστόσο, πολλές φορές η επικοινωνία αυτή βασίζεται σε θέματα δουλειάς ή πρακτικά ζητήματα. Αυτό μπορεί να εντείνει την αίσθηση της μοναξιάς, ακόμα και όταν κάποιος επικοινωνεί με άλλους.
Όταν η επικοινωνία δεν αγγίζει τα συναισθήματα
Μέσα στην καθημερινότητα, μπορεί να μοιράζονται πολλές πληροφορίες, αλλά αυτές να μην συνδέονται απαραίτητα με τα συναισθήματα και τις ανάγκες του ατόμου. Οι γρήγοροι και απαιτητικοί ρυθμοί της καθημερινότητας παρασύρουν συχνά τους ανθρώπους σε μια σειρά διεκπεραιωτικών πραγμάτων, όπως υποχρεώσεις για τη δουλειά, δουλειές του σπιτιού ή υποχρεώσεις για τα παιδιά.
Σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί να μην μοιράζονται σκέψεις που προβληματίζουν, επιθυμίες ή συναισθήματα. Έτσι, ενώ υπάρχει παρουσία και μοίρασμα, δεν υπάρχει απαραίτητα η αίσθηση σύνδεσης και ανακούφισης.
Η σημασία της ενδοσκόπησης
Μπορεί να περάσουν ολόκληρες ώρες ή και μέρες κάνοντας διαδικαστικά πράγματα και επικοινωνώντας, χωρίς να έχει αναρωτηθεί κάποιος: «Γιατί το κάνω αυτό;», «Πώς επιθυμώ να περάσω την ημέρα μου;», «Τι έχω πραγματικά ανάγκη να μοιραστώ με τον διπλανό μου και γιατί;» ή «Σε ποιο πράγμα έχω περισσότερο ανάγκη να ακουστώ;».
Αυτές οι μικρές παύσεις μέσα στην καθημερινότητα και οι προσωπικές ερωτήσεις στον εαυτό, πριν από το μοίρασμα, μπορούν να συμβάλουν στο να θυμηθεί κάποιος γιατί έχει ανάγκη να συνδεθεί και με ποιον τρόπο.
Ο δρόμος προς την αυθεντική σύνδεση
Προσπαθώντας να έρθει κάποιος σε επαφή με τις ανάγκες του και αναγνωρίζοντάς τες σε κάποιο βαθμό, μπορεί να τις μεταφέρει πιο καθαρά και στον διπλανό του. Έτσι, ανακαλύπτοντας τον εσωτερικό κόσμο του άλλου και τον δικό μας, και αφήνοντάς τον να γίνει ορατός, μπορεί να χτιστεί σύνδεση με ασφάλεια, οικειότητα και συντροφιά.
Μια συνεχής διαδικασία αυτογνωσίας
Το να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας, χωρίς να τις παραβλέπουμε, είναι μια συνεχής διαδικασία. Πολλές φορές, η ανησυχία και η σκέψη για το πώς νιώθει ο άλλος, καθώς και οι ρυθμοί και οι πολλές απαιτήσεις της καθημερινότητας, μπορεί να προκαλούν σύγχυση.
Είναι σημαντικό να εκπαιδευόμαστε στο να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας ανεξάρτητα από τα συναισθήματα των άλλων.
Με πληροφορίες από: jenny.gr
