Αν υπήρχε χρυσό μετάλλιο που να επιβραβεύει τη θέληση και το μεγαλείο ψυχής, τότε αυτό θα ανήκε δικαιωματικά στον Οσκαρ Πιστόριους. Ο Νοτιοαφρικανός δρομέας έγραψε τη δική του ιστορία στο Λονδίνο καθώς έγινε ο πρώτος μη αρτιμελής αθλητής που έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες κερδίζοντας το χειροκρότημα και τον σεβασμό όλων!
Μέσα σε μια ζωή γεμάτη… τρέξιμο, ο 25χρονος Πιστόριους αποτελεί φωτεινό παράδειγμα δύναμης και θέλησης. Μπορεί να μην κατάφερε να προκριθεί στον τελικό της κούρσας των 400 μέτρων, αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει μπροστά σε αυτό που πέτυχε με τη συμμετοχή του. Απέδειξε πως παρά το πρόβλημά του είναι σε θέση να σταθεί ίσος προς ίσο κόντρα σε αρτιμελείς συναθλητές του, δείχνοντας ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά, αρκεί να το πιστέψει. «Το όνειρο να ζήσω την εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων έγινε πραγματικότητα. Δούλευα σκληρά για έξι χρόνια προσπαθώντας να φτάσω σε ανταγωνιστικές επιδόσεις. Ζω μια απίστευτη εμπειρία» ήταν τα πρώτα λόγια του πρωταθλητή της ζωής Πιστόριους, ο οποίος αποθεώθηκε από το κοινό και τους συναθλητές του για τη συγκινητική παρουσία του στους Αγώνες.
Πριν κλείσει έναν χρόνο ζωής, η μοίρα τού έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Εχασε τα δύο πόδια του λόγω προβλήματος στην περόνη και ουσιαστικά έχει περάσει όλη τη ζωή του μαζί με τα τεχνητά μέλη του.
Τα μαθητικά του χρόνια στη Νότια Αφρική έχουν να προσφέρουν πολλές αναμνήσεις στον Πιστόριους. Αλλοι τον αντιμετώπισαν με οίκτο και άλλοι με θαυμασμό. Ομως ο ίδιος ήξερε πως όλα γίνονται άμα υπάρχει θέληση. Από το γυμνάσιο και μετά ο αθλητισμός υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του. Ασχολήθηκε με το ράγκμπι, το πόλο αλλά και την πυγμαχία, ενώ ακόμη και σήμερα δοκιμάζει την τύχη του και σε άλλα σπορ, όπως το μοτοκρός. «Από πολύ μικρή ηλικία θυμάμαι ττον εαυτό μου να είναι ένα πολύ ενεργητικό παιδί. Μάλιστα, από τότε που ξεκίνησα το σχολείο ασχολήθηκα με τον αθλητισμό και ήταν κάτι που πολύ το ευχαριστιόμουν. Μου άρεσε να παίζω ράγκμπι ως παιδί. Πάντως, αν δεν είχα γίνει επαγγελματίας αθλητής, μάλλον θα είχα ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική. Με ιντριγκάρουν τα κτίρια» ανέφερε χαρακτηριστικά σε δηλώσεις του.
Ο Οσκαρ Πιστόριους μεγάλωσε με τη μητέρα του, η οποία ποτέ δεν του συμπεριφέρθηκε απαξιωτικά. Στον έναν γιο της έλεγε να φορέσει τα παπούτσια του για να πάει στο σχολείο και στον άλλο, τα τεχνητά μέλη του.
Το όνειρο έγινε πραγματικότητα
Οι προσπάθειες του Πιστόριους για συμμετοχή στο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του πλανήτη ξεκίνησαν εδώ και αρκετά χρόνια. Το 2004, στους Παρολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, κατέκτησε με άνεση το χρυσό μετάλλιο και τρία χρόνια αργότερα, η Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου κάλεσε τον αθλητή να λάβει μέρος σε αγώνα με αντιπάλους αρτιμελείς αθλητές, ώστε να μελετηθεί η τεχνική του. Το μόνο που κατάφερε ήταν να τερματίσει στην τελευταία θέση και στη συνέχεια ήρθε μια έρευνα της Αθλητικής Ακαδημίας της Κολωνίας, σύμφωνα με την οποία, ο Πιστόριους έχει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σχέση με αρτιμελείς αθλητές.
Η Παγκόσμια Ομοσπονδία τού έκλεισε την πόρτα για συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, παρά το γεγονός πως είχε πιάσει το όριο συμμετοχής και τότε άρχισε ένας δικαστικός μαραθώνιος μέχρι την τελική δικαίωση. Εφτασε την υπόθεση μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο της Λωζάννης (CAS), όπου αποδείχθηκε πως το πόρισμα της Αθλητικής Ακαδημίας της Κολωνίας κατέληξε σε εσφαλμένα συμπεράσματα σχετικά με τις δυνατότητές του. «Ο κόσμος θεωρεί ότι είναι υπέρ μου το γεγονός πως είναι ελαφρύτερα τα πόδια μου, όμως υπάρχει μικρότερη κυκλοφορία του αίματος, ενώ δεν έχω τένοντες στους αστραγάλους. Κανείς δεν αναφέρεται σε αυτά. Δεν υπάρχει κανένα πλεονέκτημα. Η καρδιά μου ξέρει ποιο είναι το σωστό, δεν θα έτρεχα εάν είχα αμφιβολίες» δήλωσε ο «Blade Runner», όπως είναι το προσωνύμιό του.
Εν μέρει, το γεγονός ότι δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει κάποιο μετάλλιο σε αγώνα με αρτιμελείς αθλητές έχει κάνει πολλούς ανθρώπους να είναι λιγότερο επιφυλακτικοί απέναντί του και να μην τον βλέπουν ανταγωνιστικά. Οι περισσότεροι αθλητές που συμμετείχαν μαζί του στους Αγώνες εξέφρασαν τον θαυμασμό τους για το μεγαλείο ψυχής του Πιστόριους και είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Λουγκουέλιν Σάντος από τον Αγιο Δομίνικο: «Είναι αλήθεια σκληρό για μένα να πω πως ένας αθλητής δίχως πόδια έχει το πλεονέκτημα στον στίβο. Γνωρίζω πόσο σημαντικό είναι για εκείνον. Στον στίβο τιμωρούνται αθλητές για δύο χρόνια επειδή πήραν λάθος χάπι για να κοιμηθούν. Είναι απίστευτα δύσκολο και άβολο για μένα ή για οποιονδήποτε αθλητή να του πάει κόντρα. Νομίζω πως μπορεί να αγωνίζεται μέχρι κάποιος να έχει πραγματικές αποδείξεις». Το πείσμα του Πιστόριους θα συνεχίσουμε να το απολαμβάνουμε, καθώς ο νικητής του στίβου της ζωής θα αγωνιστεί και στους Παρολυμπιακούς Αγώνες, πάντα με στόχο να αποδείξει πως τίποτε δεν είναι αδύνατο σε αυτήν τη ζωή.
