Ίσως να περίμενα το τέλος της σειράς για να πω πώς την είδα. Ίσως όμως να ευχόμουν πολύ να μην έρθει ποτέ το τέλος της, για να γεμίζει με αυτό το χαζό χαμόγελο τις Τρίτες μου.
Οι «Σέρρες» — για τα δικά μου, αποκλειστικά γούστα — είναι ό,τι καλύτερο έχω δει σε θέαμα, είτε στην τηλεόραση είτε στον κινηματογράφο.
Με πολύ χιούμορ — έξυπνο χιούμορ — γλυκύτητα, συγκίνηση, αλλά πάνω απ’ όλα με πολλή αγάπη, έβαλε στη ζωή μας τους ΛΟΑΤΚΙ ή, κατά την αγαπημένη μας θεία, τους «ΙΚΤΟΛΑ». Μπήκαμε στη θέση τους, βρήκαμε τη θέση μας και, γενικά, γέμισαν — πλημμύρισαν — την καρδιά μας με έντονα συναισθήματα που δεν τα περιμένεις από μια σειρά.
Η καλύτερη και πιο ώριμη στιγμή του Γιώργου Καπουτζίδη, που πάντα μου άρεσε, αλλά εδώ έδωσε το ειλικρινές δικό του αποτύπωμα, τη δική του αλήθεια μέσα από αυτή τη σειρά.
Να σε αγαπήσουν και να αγαπήσεις: αυτό είναι το στρογγυλό μήνυμα της σειράς — χωρίς αστερίσκους, υποσημειώσεις ή διακρίσεις.
Να είμαστε στην ίδια μεριά, στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο κρεβάτι· να μην υπάρχει το «δικό μου» αλλά το «δικό μας».
Παρότρυνα τα παιδιά μου να τη δουν, γιατί πιστεύω πως θα καταλάβουν, με απλό και χιουμοριστικό τρόπο, αυτό που τελικά είναι το ζητούμενο στη ζωή.
Προτρέπω και κάθε γονιό να τη δει, για να αντιληφθεί καλύτερα το παιδί του και τις ανάγκες του.
Χαίρομαι που, στην Ελλάδα και στη γλώσσα μας, γράφτηκε μια τόσο σημαντική δουλειά — για όλους μας!
Φανατική και ένθερμη φίλη της σειράς που έβαλε μια σπουδαία λίθο στην επόμενη ημέρα μας.
Διαβάστε ακόμα: Το Τελευταίο Νησί: Μυστικά και αποκαλύψεις στον συγκλονιστικό τελευταίο επεισόδιο της σειράς
