Μέχρι την ηλικία των 6 ετών και όχι μόνο ο νέος άνθρωπος είναι στην εξέλιξή του. Tο νήπιο αντιλαμβάνεται πλέον, το «εγώ» και το «οι άλλοι». Συχνά το «οι άλλοι» δεν είναι πολύ σαφές: είναι η μητέρα, ο πατέρας, κάποιο αδελφάκι, ίσως και κάποιος άλλος ενήλικας; Είναι όλοι αυτοί είναι η απάντηση. Σταδιακά αναφύεται μέσα στη συνείδηση του μικρού παιδιού αυτή η ασαφής ιδέα «οι άλλοι».
Σύντομα όμως το νήπιο συμπεραίνει πώς φέρονται, πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και με το ίδιο αυτοί «οι άλλοι». Εξαιρετικός παρατηρητής μα κακός ερμηνευτής όπως είναι, αντιλαμβάνεται πολλά, συμπεραίνει ακόμη περισσότερα αλλά καταγράφει τα πάντα. Άτακτα ή δομημένα δεν έχει σημασία καθώς αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο μέσα από τις αντιδράσεις των άλλων. Έχει αρχίσει ήδη η διαμόρφωση της δικής του λογικής. Και όλα αυτά εκεί γύρω στην ηλικία των 3 ετών.
Οι ενήλικες γύρω του από άγνοια, δεν αντιλαμβάνονται πόσο καταλυτικές είναι οι συμπεριφορές τους στις εγγραφές του εκκολαπτόμενου ανθρώπου. Τι ευθύνη για όποιον ανέλαβε συνειδητά να μεγαλώσει ένα παιδί! Πόσο ανεύθυνα γίνεται τούτο ως ακόμα στις μέρες μας!
Γνωρίζουμε περίτρανα πως ένας τρίχρονος νους δεν διαθέτει τις δυνατότητες εκείνες που θα το οδηγήσουν σε ορθά συμπεράσματα. Γνωρίζουμε ακόμη πως η ανάγκη του νηπίου είναι να ανήκει και να νοιώθει σημαντικό. Έχουμε αρχίσει να αντιλαμβανόμαστε επίσης (όσοι το ψάχνουμε και λίγο παραπέρα) πως έχει εξαιρετικά αναπτυγμένη την διαίσθησή του. Λες (και γιατί «λες» και να μην είναι έτσι δηλαδή;) πως είναι ανοιχτή η επικοινωνία με το Θείο. Λες και αντιλαμβάνεται πίσω από τις συμπεριφορές, την αλήθεια. Βαθιά κρυμμένα μυστικά στα μύχια της ψυχοσύνθεσης του ενήλικα (πατέρα, μητέρα κλπ) γίνονται αντιληπτά από κάποια άγνωστη αίσθηση του παιδιού.
Αν ξέραμε πόσο σημαντικά είναι τα πρώτα 5-6 χρόνια του παιδιού
Αν ξέραμε πόσο σημαντικά είναι τα πρώτα 5-6 χρόνια του παιδιού δεν θα τα αναλώναμε όπως τα αναλώνουμε. Δεν θα τα κάναμε όλα στην τύχη. Δεν θα κάναμε ότι κάνουν οι πολλοί. Δεν θα κάναμε αυτά που κάνανε οι γονείς μας ή τα ακριβώς αντίθετα. Θα μαθητεύαμε ασταμάτητα και έτσι θα γινόμαστε καλύτεροι γονείς, καλύτεροι άνθρωποι και ίσως φτιάχναμε μια καλύτερη κοινωνία. Είναι λεπτές οι ισορροπίες και άπειρες οι λεπτομέρειες που διαμορφώνουν τον άνθρωπο. Κανείς δεν είναι απόλυτα ψυχικά υγιής. Όλοι λίγο ή πολύ τη χρειαζόμαστε τη θεραπεία μας.
Ας δούμε ένα παράδειγμα για να αντιληφθούμε το πώς οι κρυμμένες κατά τους ενήλικες συμπεριφορές επηρεάζουν τη ζωή ενός παιδιού και αργότερα ενήλικα για να αντιληφθούμε ακόμη καλύτερα το τι κάνουν οι φανερές που είναι πάμπολλες και καταστροφικές.
Έχουμε έναν ενήλικα που τον ταλαιπωρεί η μεγάλη αμφισβήτηση που έχει για τα πάντα. Γνωρίζει πως η αμφισβήτηση είναι η βάση της εξέλιξης, μα ταυτόχρονα είναι και τροχοπέδη. Ως τροχοπέδη τη βιώνει λοιπόν. Βασανίζεται γιατί αμφισβητεί ότι προκύψει στη σφαίρα της αντίληψής του και αυτό τον αφήνει άλλοτε στάσιμο, άλλοτε καλπάζοντα, άλλοτε δυστυχή, άλλοτε θυμωμένο και άλλοτε βαθιά προβληματισμένο. Αγωνίζεται να την απαλείψει αλλά αδυνατεί. Αγωνίζεται να την αποδεχτεί και ούτε. Προσπαθεί να την υπερβεί και δεν τα καταφέρνει.
Πηγή: themamagers.gr