Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο EΓΩ η Γωγώ Μαστροκώστα μίλησε για τις δύσκολες στιγμές της αλλά και για τον άντρα της Τραϊανό Δέλλα.
Ο Τραϊανός Δέλλας ήταν πεπρωμένο για εσάς;
Ναι, έτσι πιστεύω. Όταν τον γνώρισα είχε περάσει μόλις ένας χρόνος από το διαζύγιό του. Ένας άνθρωπος που ήταν δεσμευμένος και χώρισε, δεν είναι σε φάση να ξαναμπεί σε μια σχέση. Έτσι λοιπόν όταν με ρωτούν πόσα χρόνια είμαι μαζί του, τους λέω «σύμφωνα με μένα ή σύμφωνα με τον Τραϊανό;». Εγώ από τη στιγμή που τον γνώρισα ήμουν εκεί, μαζί του. Ο Τραϊανός, πάλι, και ναι και όχι. Με έβλεπε και φιλικά. Υπήρχε, λοιπόν, περίπτωση ως ερωτευμένη που ήμουν να δεχτώ, πριν από επτά χρόνια, ότι δεν ήμουν η αποκλειστικότητα στη ζωή του; Τουλάχιστον, ήταν απόλυτα ειλικρινής. Παρόλο που δεν ήμουν αποκλειστικότητα στη ζωή του, παρέμενα. Αυτό για μένα ήταν μοίρα.
Αλλάζοντας κεφάλαιο, ήθελα να σας ρωτήσω τι σας έπεισε τον Μάρτιο του 2010 να μιλήσετε δημοσίως για την περιπέτειά σας με τον καρκίνο.
Μόλις προχτές με πήραν από μια εταιρεία τηλεφωνίας για μια προσφορά. Η κυρία που ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής, μόλις με αναγνώρισε, άρχισε να με ευχαριστεί, γιατί ακούγοντάς με, πήγε και έκανε μαστογραφία, εντοπίζοντας εγκαίρως κάτι στο στήθος της. Το έκανα, λοιπόν, για την ευαισθητοποίηση των γυναικών. Μη σας φανεί γελοίο, αλλά όταν συνέβη σε μένα, συνέβη και στην Κάιλι Μινόγκ. Μέχρι κι εγώ λοιπόν που έχω απομυθοποιημένα τα πάντα, σκέφτηκα: «Ορίστε, το αντιμετωπίζει και αυτή». Έπαιρνα δύναμη. Έτσι σκέφτηκα πως κι άλλες γυναίκες θα πάρουν δύναμη από μένα. Κατά καιρούς, μετά τη δημοσιοποίηση της ιστορίας μου, είναι εκατοντάδες οι γυναίκες που μου μεταφέρουν ότι τους δίνω δύναμη, όταν με βλέπουν υγιή και όμορφη ξανά στα περιοδικά. Τρανταχτό παράδειγμα, η πρόσφατη κίνηση της Αντζελίνα Ζολί να δημοσιοποιήσει το προσωπικό της βίωμα, με απώτερο σκοπό την ευαισθητοποίηση των γυναικών.
Η ιστορία του καρκίνου για εσάς έχει τελειώσει;
Ποτέ δεν τελειώνει. Στη ζωή σου δεν θα υπάρξει ποτέ πια ξέγνοιαστη μέρα και αυτή είναι η πραγματικότητα. Όλα ξεκινάνε από το μυαλό μας. Το μυαλό σου δεν θα είναι ποτέ όπως πριν. Στιγμές ξεγνοιασιάς φυσικά και νιώθω και μάλιστα είναι περισσότερες από όσες είχα στο παρελθόν. Αλλά επαναλαμβάνω πως ξέγνοιαστη μέρα δεν θα υπάρξει. Δυστυχώς. Αισιοδοξία εκπέμπω και το ξέρω. Αλλά είναι πολύ προσωπικές οι στιγμές που κάτι θα δεις, κάτι θα θυμηθείς, κάτι θα σκεφτείς. Δεν ήταν κάτι στο οποίο έκλεισες την πόρτα και το άφησες για πάντα έξω από τη ζωή σου.
Επιθυμείτε ένα δεύτερο παιδί;
Μια τέτοια ιστορία δεν τελειώνει έτσι απλά. Μπορεί να σου αφήσει διάφορα θέματα σωματικά ή και ορμονικά, τα οποία μπορεί να σε δυσκολέψουν πάρα πολύ στο να κάνεις ένα παιδί. Ούτε για μένα λοιπόν δεν έχουν κλείσει όλα τα θέματα και δεν έχει παρέλθει ακόμη η κρίσιμη λεγόμενη πενταετία. Και ακόμη και η πενταετία να κλείσει, δεν ξέρω και πάλι αν θα μπορώ να κάνω ένα δεύτερο παιδί. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολο, αλλά ένα δεύτερο παιδί ή και παραπάνω αν γινόταν, είναι κάτι που το θέλω πάρα πολύ και το ρίσκο θα το έπαιρνα.