Ήταν δυο φίλοι μουσικοί. Ξαφνικά πεθαίνει ο ένας από καρδιά. Πέφτει σε μελαγχολία ο άλλος.
Περνάει ο καιρός κι αυτός δε μπορεί ακόμα να αποδεχτεί την απουσία του φίλου του. Κάθε μέρα παρακαλά το θεό να του παρουσιάσει για τελευταία φορά το φίλο του να τον δει έστω για λίγο. Ξαφνικά γίνεται ένα θαύμα κι εμφανίζεται μπροστά του...
- Γρηγόρη! Πόσο μου έλειψες! Δεν το πιστεύω ότι σε βλέπω!... Κάθε μέρα ζω με την ελπίδα ότι όπου κι αν είσαι, περνάς καλά...
- Όντως. Η αλήθεια είναι ότι περνάμε πολύ καλά... Βασικά Σωτήρη εγώ αν ήρθα εδώ σήμερα είναι για να σου πω κάποια πράγματα.
- Καλά ή κακά;
- Και τα δύο.
- Πες τα καλά πρώτα...
- Τα καλά είναι ότι περνάμε καταπληκτικά... Συναυλίες συνεχώς... Προχτές έπαιζε ο Bob Marley κι από κάτω όλοι πίναμε μαύρο και τραγουδούσαμε "No Woman No Cry".... Πριν μια βδομάδα έπαιξε ο Kurt Cobain με τον Jim Morisson, έχουν κάνει νέο γκρούπ πλέον... Aσε σου λέω, πολύ καλά σκηνικά...
- Απίστευτο! Αυτό είναι καταπληκτικό!...Και τα άσχημα; Ποιά είναι άσχημα;
- Εχμ... βασικά... βγήκαν αφίσες... παίζεις το Σάββατο...
Πηγαίνει ένας τύπος με κουστουμάκι, γραβάτα και ένα φάκελο στο χέρι σε έναν αγρότη
- Δε μου λες, δικά σου είναι τα γουρούνια;
- Ναι.
- Και τι τα ταΐζεις;
- Ε να, ότι βρω. Κανένα αποφάι, φλούδες από φρούτα και τέτοια.
- Τι΄; Είναι δυνατόν; Δεν ντρέπεσαι.... Είμαι από την Εταιρεία
προστασίας
Ζώων. 2.000.000 πρόστιμο για να μάθεις!!!
Τρελάθηκε ο καημένος ο αγρότης.
Μετά από κανένα μήνα να' σου πάλι ένας τύπος με κουστουμάκι, γραβάτα και ένα φάκελο στο χέρι
- Δικά σου είναι τα γουρούνια;
- Ναι
- Και τι τα ταΐζεις;
- Αααα, τα καλύτερα! Κανένα παστίτσιο, κανένα μουσακά και τέτοια
- Τι; Είναι δυνατόν; Δεν ντρέπεσαι... Εδώ ο κόσμος πεινάει και πεθαίνει και εσύ ταΐζεις τέτοια πράγματα στα γουρούνια; Είμαι από την Εταιρεία Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. 2.000.000 πρόστιμο.
Ο καημένος ο αγρότης κόντεψε να πάθει έμφραγμα.
Μετά από κανένα μήνα να' σου πάλι ένας τύπος με κουστουμάκι, γραβάτα και φάκελο στο χέρι.
- Δικά σου είναι τα γουρούνια;
- Ναι.
- Και τι τα ταΐζεις;
- Ααα, μπα... δεν ασχολούμαι. Τα δίνω χρήματα και πάνε και τρώνε έξω
Ο Μπόμπος με τον πατέρα του, είχαν πάει βόλτα στην πόλη. Ο Μπόμπος, ήταν μικρός και ρωτούσε συνέχεια τον μπαμπά του για τα διάφορα που έβλεπε.
- Μπαμπά, τί είναι αυτό;
- Νοσοκομείο είναι παιδί μου, του απαντούσε ο μπαμπάς του.
- Μπαμπά, τί είναι εκείνο;
- Σχολείο, είναι παιδί μου.
Κάποια στιγμή, πέρασαν και από ένα οίκο ανοχής.
- Μπαμπά τί είναι αυτό; ρωτάει ο μικρός.
- Αυτό, είναι το σπίτι που ευφραίνονται.
Την άλλη μέρα ο Μπόμπος το σκάει από το σπίτι του και πάει στον οίκο ανοχής. Μπαίνει μέσα και λέει:
- Ήρθα να ευφρανθώ!!
- Όχι, είσαι μικρός του απαντάει η υπάλληλος.
- Όχι δεν φεύγω, λέει ο Μπόμπος.
- Καλά, του λέει αυτή, θέλεις μια φέτα με μέλι;
- Θέλω, λέει αυτός και την τρώει.
- Άλλη θες;
- Θέλω!!
- Τρίτη θέλεις;;
- Θέλω, λέει ο Μπόμπος όμως δεν μπόρεσε να την φάει και γλύφει μόνο το μέλι.Στο μεταξύ ο πατέρας του είχε τρελαθεί να τον ψάχνει. Στο τέλος τον βρίσκει έξω από τον οίκο ανοχής.
- Μπόμπο!! Τι έκανες εκεί μέσα;;
Και ο Μπόμπος:
- Πατέρα, τις δύο τις κατάφερα! Την τρίτη... της πάτησα ένα γλύψιμο!!!
Στείλτε μου και εσείς το δικό σας e-mail στο fotini.k@madata.gr και την επόμενη Παρασκευή θα δημοσιεύσουμε στην στήλη αυτή το καλύτερο!
Είναι Παρασκευή! Διαβάστε το! Νο 31!
Είναι Παρασκευή! Διαβάστε το ! Νο 30!
Είναι Παρασκευή! Διαβάστε το! Νο. 19!
Είναι Παρασκευή! Διαβάστε το! Νο 18!