Πολλά σχόλια έγιναν για τον light τρόπο που αντιμετωπίστηκε ο τελικός και πανηγυρίστηκε το Κύπελλο από τον κόσμο του Ολυμπιακού. Ότι «χαλάστηκαν» από το πέναλτι που δεν έδωσε ο Γιάχος στον Αστέρα, ότι δεν ήταν «τραβηχτικός» ο αντίπαλος και γι΄αυτό δόθηκαν μόνο 22.000 εισιτήρια, ότι δεν τους άρεσαν οι καβγάδες μεταξύ των παικτών στο φινάλε, ότι η ομάδα πάλι δεν έπαιξε καλή μπάλα, ότι συνήθισαν τους τίτλους. Πιθανώς το σημαντικότερο ήταν ότι το μυαλό όλων των Ολυμπιακών αυτό το τριήμερο είναι στο μπάσκετ και στην εξαιρετική ευρωπαϊκή παρουσία μιας ομάδας που τους κάνει περήφανους με τον τρόπο παίζει και τα κατορθώματά της. Εξ΄ου και το σύνθημα στο ΟΑΚΑ: «Πρωτάθλημα και Κύπελλο και ευρωπαϊκό»!
Φυσικά και ήταν πέναλτι αυτό το χέρι του Μανιάτη. Και αποβολή. Και επηρέασε την εξέλιξη του αγώνα. Από την άλλη, είναι επίσης αλήθεια ότι ο Ολυμπιακός πήρε το ματς παίζοντας όλη την παράταση με δέκα παίκτες, έβαλε δύο γκολ κι είχε κι άλλες ευκαιρίες. Ο Αστέρας φωνάζει, αλλά μετά τη φάση του πέναλτι στο 68 και ουσιαστικά με αριθμητικό πλεονέκτημα, έκανε μόνο μία ευκαιρία με τον Λέντσε.
Ασφαλώς και είναι πρόβλημα για τον Ολυμπιακό ότι σε ένα ακόμη σημαντικό ματς της σεζόν δεν έπαιξε καλή μπάλα. Αλλά δεν είναι ένα πρόβλημα που θα λυνόταν σ΄αυτό το ματς, το τελευταίο. Ο Μανιάτης, για να τα λέμε όλα, σωστά το είχε πει πριν από τον αγώνα. Εδώ κρινόταν ένας τίτλος, για το καλύτερο θέαμα υπάρχει το καλοκαίρι, η προετοιμασία, η διόρθωση των λαθών.
Οπωσδήποτε η απόδοση πολλών παικτών ή κάποιες επιλογές του Μίτσελ δεν έθελξαν, ωστόσο δεν μπορεί να παραγνωρίσει κανείς την έφεση του Φουστέρ να δίνει λύσεις στα δύσκολα, τη γεμάτη υποσχέσεις επιστροφή του Πίνο, την εκτελεστική δεινότητα του Τζεμπούρ, τις πρωτοβουλίες του Αμπντούν, την ετοιμότητα του Κάρολ.
Σαφέστατα δεν ήταν ωραία εικόνα στο τέλος να παίζουν ξύλο οι παίκτες των δύο ομάδων, αλλά δεν είναι κάτι που πρώτη φορά γίνεται σε ποδοσφαιρικό γήπεδο. Ας σκεφτείτε την πίεση που είχαν πριν από το ματς και μετά το γκολ του Ράγιος οι παίκτες του Ολυμπιακού, αλλά και τον εκνευρισμό που ένιωθαν εκείνοι του Αστέρα για την απόφαση του διαιτητή και τη χαμένη ευκαιρία τους να πάρουν το Κύπελλο. Κατακριτέες οι συμπεριφορές, αλλά όχι και πρωτοφανείς.
Σίγουρα και δεν ήταν ο καλύτερος τελικός από πλευράς θεάματος, αλλά όχι και δυσφήμιση του αθλήματος που λένε πολλοί «ουδέτεροι». Ρυθμός υπήρχε σε μεγάλα διαστήματα, ευκαιρίες έγιναν, αγωνία και ένταση στο φουλ, δεν ήταν δα και ό,τι χειρότερο έχουμε παρακολουθήσει.
Εν τέλει, ο Ολυμπιακός πήρε το Κύπελλο αλλά δεν είναι για πολλά πανηγυρικά «γιούχου», έχοντας μπροστά του αποφάσεις και δουλειά για να βελτιωθεί. Κι ο Αστέρας έχασε το τρόπαιο, όχι μόνον εξ΄αιτίας του Γιάχου αλλά γιατί πλήρωσε την απειρία του να διαχειριστεί ένα τόσο σημαντικό ματς. Όταν ήταν καλύτερος δεν κράτησε για πολύ το προβάδισμα, όταν αδικήθηκε από τον διαιτητή εκνευρίστηκε υπερβολικά και στο τέλος νικήθηκε από την μεγάλύτερη κλάση των παικτών και το «βάρος» της φανέλας του Ολυμπιακού.
Χρήστος Μεγγλίδης για το PAMESPORT.GR