Συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων που ξέφυγαν από τον θάνατο

«Οι χειριστές ήταν νεκροί και το αεροπλάνο ακυβέρνητο δεχόταν πυρά. Είχαν πάρει φωτιά τα κασόνια με τις χειροβομβίδες δίπλα μου και ένιωθα να καίγομαι. Κοίταξα για αλεξίπτωτο, αλλά δεν βρήκα πουθενά. Άνοιξα την πόρτα του αεροσκάφους και πήδηξα στο κενό».
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, το ελληνικό πολεμικό αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε ο 20χρονος τότε ΛΟΚατζής Θανάσης Ζαφειρίου κατέπεσε και τυλίχτηκε στις φλόγες, παρασύροντας στον θάνατο όλους τους υπόλοιπους επιβάτες- 32 στρατιώτες και πλήρωμα.
«Οι γονείς μου έκαναν κηδεία και τα εννιάμερα, ενώ ήμουν ζωντανός. Από το σοκ ο πατέρας μου υπέστη καρδιακή προσβολή και μερικούς μήνες μετά πέθανε», θυμάται σήμερα ο κ. Ζαφειρίου, που βρέθηκε 24 ώρες μετά το σωτήριο άλμα του βαριά τραυματισμένος σε ένα χωράφι δίπλα από το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, τον Ιούλιο του 1974. Ειδικοί εμπειρογνώμονες υπολόγισαν- με βάση το σημείο συντριβής του πολεμικού αεροπλάνου και το σημείο όπου βρέθηκε ο τότε 20χρονος ΛΟΚατζής- ότι η πτώση του έγινε από ύψος τουλάχιστον 75 μέτρων.
Ο Θανάσης Ζαφειρίου επέζησε από θαύμα. Όπως ο Σπύρος Κιόσια στην πυρκαγιά έξω από την Αρτέμιδα τον Αύγουστο του 2007, η Μαργαρίτα Βελόνια στη συντριβή του αεροπλάνου της Ολυμπιακής στη Βούλα τον Οκτώβριο του 1972, ο Κώστας Γείτονας σε πτώση ελικοπτέρου στον Έβρο τον Ιούλιο του 1986 και- πρόσφατα- ο Χρήστος Ζαχόπουλος.
«Δεν θυμάμαι τίποτα από τον εντοπισμό μου. Θυμάμαι καθαρά πως έπεφτα σαν μολύβι στο χώμα. Για 7 μήνες δεν είχα τις αισθήσεις μου και δεν θυμάμαι παρά ελάχιστα από τη νοσηλεία μου στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο 401. Τότε είχαν πει οι γιατροί πως έπρεπε να μου κόψουν το πόδι. Δεν τους άφησα και σήμερα στέκομαι όρθιος- αν και κουτσαίνω λίγο καθώς περπατώ», λέει σήμερα ο κ. Ζαφειρίου, που έχει πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ με την επωνυμία «Το θαύμα»...
Εγκλωβίστηκα μέσα στο ελικόπτερο

«”Σβήστε τη μηχανή, σβήστε τη μηχανή”, άκουγα να φωνάζουν γύρω μου και κάποιον να απαντά πως δεν σβήνει. Ήμουν εγκλωβισμένος μέσα στα συντρίμμια του ελικοπτέρου με πολλαπλά κατάγματα και πονούσα αφάνταστα», θυμάται 22 χρόνια μετά το ατύχημά του ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός Κώστας Γείτονας.
«Ήμουν υφυπουργός τότε και είχαμε επισκεφθεί τον Έβρο για να εξετάσουμε τα έργα στην περιοχή. Βρισκόμασταν μέσα σε ένα ελικόπτερο τύπου Αγκούστα που αντιμετώπισε πρόβλημα στην προσγείωση. Ο χειριστής του προσπαθώντας να ξανανέβει για να το ξανακατεβάσει “στόλαρε”. Υπήρξε απώλεια στήριξης και καρφωθήκαμε στο έδαφος. Ο Ευάγγελος Κουλουμπής και ο Γιάννης Παπαδόπουλος βγήκαν από το ελικόπτερο πέφτοντας στη δίνη, εγώ εγκλωβίστηκα μέσα. Τα τραύματά τους ήταν ελαφρά, αντίθετα εγώ είχα συντριπτικό κάταγμα στον μηρό και ρωγμές στα πλευρά. Αισθάνθηκα τυχερός που σώθηκα».

Ο κ. ΣΠΥΡΟΣ Κιόσια εγκλωβίστηκε στις φλόγες το περασμένο καλοκαίρι καθώς έτρεχε μαζί με δεκάδες άλλους προς τη Ζαχάρω για να σωθεί από τη φονική πυρκαγιά στην Αρτέμιδα και τη Μάκιστο. «Αν μου ζητήσουν τώρα να το ξανακάνω δεν θα μπορέσω. Εγώ και ο Αντώνης σκάβαμε, οι άλλοι εγκατέλειψαν κάθε προσπάθεια. Ανοίξαμε λάκκο και μπήκαμε μέσα. Και πάλι οι φλόγες μας έκαιγαν. Θυμάμαι που τίναζα το χώμα γύρω μου για να τις σβήσω. Το καπέλο έπαιρνε φωτιά, το έσβηνα και το ξαναφορούσα. Δυο-τρεις φορές είπαμε να μπούμε μέσα στη φωτιά για να τελειώσει γρηγορότερα το μαρτύριο. Δεν περίμενα να σωθώ και όμως έγινε. Έγινε θαύμα, αλλά θα το άλλαζα χίλιες φορές αυτό το θαύμα και θα προτιμούσα να καιγόμουν αν ήταν να σωθούν τα τέσσερα παιδιά της Αθανασίας», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Κιόσια.

«ΚΥΡΙΕΣ και κύριοι, σε λίγο προσγειωνόμαστε στην Αθ.... Δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση. Άκουσα έναν φοβερό θόρυβο, έσβησαν όλα τα φώτα και έχασα τις αισθήσεις μου. Το αεροπλάνο άνοιξε στη μέση. Όταν συνήλθα, το νερό είχε ήδη σκεπάσει τα πάντα». Είναι η μαρτυρία της κ. Μαργαρίτας Βελόνια, αεροσυνοδού της Ολυμπιακής, που σώθηκε από το τραγικό δυστύχημα της συντριβής του αεροσκάφους τον Οκτώβριο του 1972. Από τα 53 άτομα που επέβαιναν στην πτήση Κέρκυρα- Αθήνα, μόνο 16 διασώθηκαν. Ήταν ένα από τα λίγα αεροπορικά δυστυχήματα με επιζώντες.
«Είχαμε συνεχώς αναταράξεις, η φωτεινή ένδειξη “προσδεθείτε” δεν έσβησε ούτε μια στιγμή. Δεν μπορέσαμε ούτε να σερβίρουμε επειδή ήμασταν διαρκώς δεμένες στη θέση μας. Στη διάρκεια του ταξιδιού συνομιλούσα με έναν επιβάτη που καθόταν δίπλα μου. Μου λέει, είμαι καπετάνιος του Εμπορικού Ναυτικού και έχω ταξιδέψει πολλές φορές με αεροπλάνο, και προσθέτει: “Αυτήν την πόρτα ξέρω να την ανοίγω”. Νόμιζα ότι μου κάνει τον έξυπνο. Σιγά, του λέω, μην ξέρεις να την ανοίγεις. Για να μου το αποδείξει, μου περιγράφει ακριβώς τι πρέπει να γίνει. Δεν ξέραμε τότε ότι αυτό θα μας έσωζε τη ζωή», είχε πει λίγο μετά το δυστύχημα η κ. Βελόνια.
Κολύμπησα προς τη ζωή
«Πίστευα και πιστεύω στον Θεό», λέει σήμερα η ίδια.
«Ήξερα ότι θα ζήσω. Όταν πέσαμε, αρχίσαμε να κολυμπάμε προς κάτι φώτα που βλέπαμε μακριά. Οι συνθήκες ήταν πολύ κακές- έβρεχε δυνατά και τα κύματα ήταν τεράστια. Το νερό ήταν κρύο, αλλά από την ένταση δεν νιώθαμε τίποτα.
πηγη: ΤΑ ΝΕΑ 

 

madata.gr
Σχολιάστε το άρθρο:

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ Κοινωνία

Διαβάστε ακόμα