Απόκριες στο Γαλαξίδι με τα αλευρομουντζουρώματα

Το Γαλαξίδι είναι μια πανέμορφη, γραφική, παράλια κωμόπολη της Φωκίδας, ανάμεσα στην Αμφισσα και την Ιτέα, ιδανική για ήσυχα και ρομαντικά Σαββατοκύριακα, σε συνδυασμό με ουζοκατανύξεις και λαχταριστούς ουζομεζέδες στα κεντράκια γύρω από το πανέμορφο λιμανάκι του, με φόντο τις κορυφές του Παρνασσού. Μέχρι που ανοίγει το Τριώδιο!

Από εκεί και μετά, αρχίζει ένας διονυσιακός κύκλος που κορυφώνεται με τριήμερες εκδηλώσεις την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς (από Παρασκευή μεσημέρι) και ολοκληρώνεται την Καθαρά Δευτέρα με το «ευπρεπές και πολιτισμένο» έθιμο του αλευρομουντζουρώματος.

Μέχρι πρόπερσι, εγώ ήξερα το Γαλαξίδι της ρομαντζάδας (μια συγκεκριμένη παλιά εποχή) και των ουζομεζέδων στη μεγάλη συνέχεια των άνω των τριάντα ετών μου, αλλά για αλεύρια και μουντζουρώματα παραδόξως δεν είχα πάρει χαμπάρι.

Μέχρι πρόπερσι, εγώ με το αλεύρι είχα μια πάρα πολύ καλή σχέση από την ηλικία που η μανούλα μου μού μάθαινε να πλάθω κουλουράκια μέχρι τη μεγάλη συνέχεια άνω των τριάντα ετών μου, οπότε επιδόθηκα με ζήλο στην κατανάλωση σεβαστών ποσοτήτων ζυμαρικών πάσης φύσεως, ψωμιών, αμέτρητων ταψιών κάθε είδους πίτας ή τάρτας, κατά την πιο ευρωπαϊκή ζαχαροπλαστική εκδοχή τους, με ιδιαίτερη έφεση στο... σουβλάκι με πίτα.

Μέχρι πρόπερσι, ήμουν ένα σοβαρό άτομο (τουλάχιστον σε δημόσιους χώρους). Ομως, πέρυσι ήρθα στο Γαλαξίδι τις Απόκριες και μάλιστα Καθαρά Δευτέρα, παρακινούμενη από ένα ζευγάρι καρδιακών φίλων που με έπεισαν ότι θα περάσω αξέχαστα. Κι εγώ τους φίλους μου τους εμπιστεύομαι.


Καινούργια μόδα στα μασκαρέματα;

Ηρθαμε λοιπόν όλοι παρέα και αφήνοντας τα αυτοκίνητά μας αρκετά έξω από την πόλη, όπου μας σταμάτησε η Τροχαία, πήραμε τα σακίδιά μας, φωτογραφικές μηχανές, βιντεοκάμαρες και όλη την καλή μας  διάθεση και φθάσαμε στην είσοδο της πόλης, όπου μας σταμάτησαν για έλεγχο... διαβατηρίων!

Παρέες νεαρών παιδιών με βαμμένα πρόσωπα και ζωσμένα με κουδούνες (οι κουδουνάτοι, όπως τους αποκαλούν) και σακούλες με μπλε χρώμα μας σταμάτησαν και μας σχημάτισαν έναν σταυρό στο μέτωπο και μπλε γραμμές στα μάγουλα, απαραίτητο διαβατήριο για να μπεις στην πόλη και να μπορέσεις να πάρεις μέρος στις εκδηλώσεις.

Κατηφορίζοντας τους πρώτους δρόμους, συναντούσαμε παρέες παρέες μασκαράδων, οι οποίοι είχαν ένα κοινό θέμα αμφίεσης που με έβαλε σε σκέψεις. Οι εννέα στους δέκα είχαν ντυθεί σαν επιστήμονες σε εργαστήριο κινηματογραφικού θρίλερ επιστημονικής φαντασίας με θέμα τη διαρροή επικίνδυνου ιού και την επιβολή αυστηρής καραντίνας. Τι έγινε, ρε παιδιά; Καινούργια μόδα στα μασκαρέματα που εξοστράκισε τον Ζορό, τους πειρατές, τους πρίγκιπες, τις βασίλισσες της νύχτας αλλά ακόμη και τα πιο πρόσφατα χελωνονιντζάκια;

Εδώ, σ’ αυτό το σημείο μου σκάνε με το μαλακό το μυστικό. Οι στολές είναι για να μη λερωθούν τα ρούχα τους από τη σκόνη των αλευριών και των χρωμάτων που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια της παρέλασης.

Μεταξύ μας, εμένα ο νους μου πήγε λίγο στο κακό, γιατί καλά οι φόρμες, αλλά οι κουκούλες, τα γυαλιά, οι μάσκες, τα γάντια; Αλλά λέω «δεν βαριέσαι, ωραία θα είναι. Θα πάρω κι εγώ μέρος, τουλάχιστον θα λερωθώ που θα λερωθώ, να το ευχαριστηθώ»! Είχα φτιαχτεί κιόλας από τις μουσικές και τα τραγούδια που γέμιζαν την ατμόσφαιρα από τα μεγάφωνα στους δρόμους, οπότε μπήκα κι εγώ μαζί με τους άλλους -δύο φίλους και τα παιδιά τους που θα έπαιρναν κι αυτοί μέρος στην παρέλαση- σ’ ένα μαγαζί που προμήθευε τις στολές αυτές, ντύθηκα και βγήκα.

Η αλήθεια είναι ότι ζορίστηκα μέχρι να μπω στο μεγαλύτερο υπάρχον νούμερο της άσπρης φόρμας, γιατί δεν έφτανε το XL νούμερό μου, είχα χώσει από μέσα από τη φόρμα και το σακίδιο της πλάτης για να μη λερωθεί.

Απέξω περίμενε ο άντρας μου, ο οποίος δεν παίρνει μέρος σ’ αυτά και είχε επιφορτιστεί τον ρόλο του κάμεραμαν, ο οποίος με πλησιάζει σοβαρός σοβαρός και μου λέει: «Ξέρεις ένα ζώο που είναι ερπετό, έχει καμπούρα, τρέφεται με πίτες και ζει στην άμμο;». «Οχι» απαντάω αθώα! «Είναι ο καμπουροπιτόσαυρος ο αμμώδης... και είσαι φτυστή» μου λέει και ξεραίνεται στα γέλια.

Το χειρότερο είναι ότι, όταν κοιτάχτηκα σε μια τζαμαρία μαγαζιού λίγο πιο κάτω, είδα ότι είχε απόλυτο δίκιο. Σαν ένα ολόλευκο, θηριώδες χελωνονιντζάκι ήμουν, αλλά το ακόμη χειρότερο ήταν ότι αυτό δεν με πτόησε καθόλου. Πόσο πιο χάλι θα γινόμουν; Ζώστηκα κι εγώ σακούλες με αλεύρια, φούμο, χρώματα και σφυρίχτρες και μπήκα στο κέντρο της παρέλασης έτοιμη για όλα.


Τα μοναδικά αλευρομουντζουρώματα

Στην αρχή της παρέλασης πηγαίνουν οι κουδουνάτοι, τα νταούλια, οι πίπιζες, και ακολουθεί το… χάος.
Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, τα ασύστολα, τα ξέφρενα, τα μοναδικά, αξέχαστα γαλαξιδιώτικα αλευρομουντζουρώματα.
Ξεκινώντας από τον κεντρικό δρόμο που κατηφορίζει στο λιμάνι και μέχρι το τέλος του γύρου του λιμανιού, μέσα σ’ ένα απόλυτο πανδαιμόνιο με μουσική, καραμούζες, σφυρίχτρες και τόνους αλευροχρωμάτων που γέμιζαν την ατμόσφαιρα μέχρι ψηλά, καθώς μανιωδώς πετούσαμε ο ένας στη μούρη του άλλου χούφτες ή και σακούλες ολόκληρες γεμάτες από αυτά, τα μόνα αισθήματα που είχα ήταν μια έξαλλη, παιδιάστικη χαρά και μια μανία να κατορθώσω να χώσω όσο περισσότερα χρώματα μπορούσα στις μούρες, στο στόμα, στον λαιμό των γύρω μου συμπολεμιστών και αντίπαλων καρναβαλιστών, που χόρευαν γύρω μου έναν… πολεμικό χορό με στόχο κι αυτοί εμένα κι όσους βρίσκονταν σε απόσταση βολής για ένα καλό αλευρομουντζούρωμα.

Το τέλος της παρέλασης μας βρήκε να βήχουμε, να φτύνουμε, να δακρύζουμε, όλα έγχρωμα και να κυνηγάμε με γέλια και ξεφωνητά για «αγκαλίτσες» τους φίλους μας που δεν είχαν πάρει μέρος αλλά παρακολουθούσαν από απόσταση ασφαλείας το τζέρτζελο καθαροί και ευπρεπείς.


ΠΡΟΣΟΧΗ
Απαγορεύεται αυστηρά σε άτομα με άσθμα, αναπνευστικά προβλήματα και ευπάθεια σε αλλεργίες πάσης φύσεως!


Απίστευτα χρήσιμη πληροφορία

Να έχετε μαζί σας μια πλήρη αλλαξιά ρούχων των εσώρουχων συμπεριλαμβανομένων- δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, αρκετά πακέτα υγρά μωρομάντιλα, μπουκάλια με νερό και ένα απλό τουλάχιστον κολλύριο για τα μάτια.